ə başqa məsələlər də var! Bilmirəm, bəlkə o uşaq evləri məsələsini sənə danışıb, hər halda, sabah bu haqda söhbət edərik. Yox, belə davam etsə... sənə pis bir sürpriz hazırlanıb. Dediklərimdən nəticə çıxarsan, sabah onda zəng vur, görüşək... Maşınla aran necədir?
- ...
- Üstündə pul da olacaq, narahat olma! - Güldü.
Yekəpəri başımdan etmək üçün özümü yola gələn kimi göstərdim. O gedəndən sonra başa düşdüm: “daşların altındakı torba” məni zirzəmiyə düşürmək üçün lazımmış. Tapançanı yoxlayıb arxayın düşdüm, otağa qalxanda yerin içində başımı əllərimin arasına alıb oturdum. Birdən onların sözünü yerə salsaydım, görəsən, mənə sürprizləri nə olacaqdı?! Elə hey fikirləşirdim: bəlkə düz deyirlər, Leylanın yanında nə itim azıb, axı? Təkrar bayıra çıxdım, foyedə ora-bura vurnuxdum, sonra pallı-paltarlı yorğanın altına girdim, yerimdə qurcuxdum, köks ötürdüm. Deməli, Leylanın mənə etdiyi iyrənc etiraflardan hər kəsin xəbəri varmış. Dayan, dayan, demək onlar istəyirlər ki, öz ssenarilərində mənə əclaf, anasının əmcəyini kəsən qeyrətsiz obraz versinlər hə?! Demək, onlar istəyirlər ki, məni sındırıb yolumdan azdırmaq bir yana, hələ üstəlik, tüpürdüyümü də yalatdırsınlar?! Bəlkə, bəlkə bu... bu daha yaxşıdır?! Bu ölkədə salamat baş saxlamaq ən ağlabatanı deyilmi?!

* * *

Fikrimi dağıtmaqdan ötrü üç gün dəli kimi içdim. Telefon zənglərinə cavab vermirdim, gecədən-gecəyə yataqxananın pilləkənlərini qalxıb əvvəl tualetdə qusur, içimi-içalatımı boşaldıb yorğan-döşəyə baş atırdım. Tanımadığım nömrələrdən gələn zənglərin o başında bir nəfər dayanırdı: yekəpər! Qorxurdum, üşənirdim onun zənglərindən. Cavab versəydim, amiranə, hədələyici səslə bircə suala cavab istəyəcəkdi: “nə fikirləşdin?”.
O günlərdə heç nə fikirləşmirdim, düşüncəmi salıb itirmişdim, bircə özümü təsəlliyə tutub inandırmağa çalışırdım ki, hər axşamın bir sabahı olur! Həmin günlərin birində bacımın hönkürtüsü telefonda içimə od saldı, əlim-qolum qırılıb yanıma düşdü. Sonra Humay yığdı, sonra Ənvərin,