Orxanın xırıltılı səsindən canım üşüdü, gözüm doldu. Sonra yad bir nömrədən sms aldım: “indi ağlın başına gələr”. Səhəri qəzetlər yazdı, xəbər saytları sevincək düşdülər: jurnalistin məşhur müğənni ilə gizli görüntüsü yayıldı. Havalanmışdım! Canımı qoymağa yer tapmırdım! Əslində, bu təhlükəni gözləyirdim, hazır olmalıydım, amma rüsvayçılığı toxtaq qarşılamaq arsız adamların işidir! Humayın, bacımın hönkürtüsü indi də qulaqlarımdan çəkilməyib. Əsmərdən bir xəbər tutsaydım, görəsən, halı necəydi?
“Lider” televiziyasında yayınlanan, sonra xüsusi yaradılan sayta yerləşdirilən həmin kadra ölkədə baxmayan qalmadı. Tenor səslə məni düşmən kimi qələmə verən adamın bir cümləsini uzun zaman xatirimdən çıxara bilmədim: “İllər boyu əxlaqsızlıq təbliğ edən müğənni və bu cür üzdəniraq adamın bəh-bəhlə müdafiəsinə qalxan dırnaqarası jurnalist gərək çoxdan başa düşəydi ki, onların tərbiyəsizliyi gec-tez xalqın qəzəbinə tuş gələcək, ləyaqətsizliklərini ört-basdır etmək xam xəyaldan başqa bir şey olmayacaqdı”.
O kədərli günlərdə atamın səhhəti pisləşdi, bacım yenə telefonda hönkürdü, içimə od saldı. Elə bil hamının, hər kəsin yanında gözükölgəliydim. Xəcalət hissi adamların üzündən, küçələrdən, səkilərdən, işıqfor dirəyindən, körpələrin təbəssümündən arsız-arsız dişini ağardıb içimi qurd kimi yeyirdi. İndi yəqin mənə görə utanc yaşayan qohumların, tanış-bilişin yanında kədərli-kədərli köks ötürüb udqunurdular.
Həmin günlər dərdimi ovutmaq üçün araq almağa pulum da qalmamışdı. 53 nömrəli orta məktəblə üzbəüz marketdən bir şüşə araq çırpışdırdığımı yaxşı xatırlayıram. Səhər ayılanda bu murdar əməldən iliyiməcən utandım, amma bilirsinizmi, o günlərdə yalqızlığı, uğursuzluğu, talesizliyi unutduran bu zəhərli mayedən sarı, iraq olsun, bəlkə adam da öldürərdim. Təki beynim dumanlansın, bir küncə çəkilib için-için ağlamaq üçün qəlbimin kövrək simini tərpədən səbəb olsun! Kədərli dekabr axşamları sərxoş olub Bakının külək dolaşan tin-dalanlarını veyil-veyil sülənməkdən savayı əlacmı