ı vardı?! Yoxdu, yoxdu, yoxdu!!! Görüşünə getməyə utandığım üzüxəcalətli, naxoş atam üçün ağlayırdım!
Borclu qalmalıydımmı? İslanmışın yağışdan nə qorxusu, maestronun Leylanı döydüyü səhnəni hansı gün üçün qoruyub saxlayırdım?! Birbaşa internet kluba yollanıb videonu “youtube”a yerləşdirdim. Öldü var, döndü yoxdur: içi Vüqar qarışıq, bu əclafların cavabını verməliydim. Videonun linkini xəbər saytlarının, qəzetlərin elektron ünvanına göndərdim. Qəribədir, çox qəribə: iki sayt, bir qəzet ürəkli çıxıb videonu səhifəyə çıxardılar. Bunun səs-küyü yaman qalxdı! Mat-məəttəl qalmazdımmı?! Hədə zəngləri gəlmədi, yalan-doğru, yazdılar ki, Vüqar gözdən-könüldən uzaq bir yerə çəkilib, ilim-ilim itib. Bəlkə xanım Klaranın işləri yaş idi, quyruğu qapı arasında qalmışdı? Başqa cür ola bilməzdi! Yəni bu cüvəllağı redaktorlar havadan iy çəkmişdilər?

* * *

Dekabrın axırında qar yağdı. Havada uçuşan ulduz dənələr qəlbimi yerindən oynadırdı, hara baxırdımsa, Əsməri görürdüm, hər şey Əsməri xatırladırdı: aydın səma, torpaq, qar tutan budaqlar, ağaran yollar, şən uşaqlar... Dözmədim, Musiqi Akademiyasının qarşısına gedib Əsmərlə görüşmək, söhbət etmək üçün onu dilə tutmalıydım. Əslində, video ekrana yol tapandan sonra, çox güman ki, Əsmər üzümə baxmayacaq, yenə mənim əsəblərimlə oynayacaqdı. Amma nəyin bahasına olur-olsun, üzümə üz bağlayıb, onu qarşımda oturtmalı, hər şeyi başa salmalıydım. Başa salmalıydım ki, sənsiz çox çətindir, it balası, çox çətin!!!
Sevincə zəng vurub ordan-burdan hüdülədim. Özümü elə aparırdım ki, guya ölkədə rüsvay olan, hamının tənəli baxışlarına, iynəli sözlərinə tuş olan başqasıydı. Kişiyana danışsaq, niyə rüsvay oluram ki, ağlım olsa, bunu heç vecimə də almaram. Qadının döşünü əmmək nə vaxtdan ayıb sayılıb?! Sevimli qadını olan kişilərin hər gecəki işi bu deyildimi?! Fərqimiz bu qədər sadədir: mən subayam, üstəgəl, Yanıq Kərəmlikdən əziyyət çəkirəm; bu bir, ikincisi də, bəxtim gətirməyib, qəzəbə tuş olmuşam, vəssalam! Ona görə də, belə axmaq