şeyləri dərd eləmək ağılsızlıqdır.
Sevincin dilindən qopartdığım bircə cümlə oldu: bu gün Konservatoriyada qış konserti var, tədbirdən sonra Novxanıda qonaqlıq olacaq! Saçıma-başıma düzən verdim, üst-başıma əl-gəzdirib Əsməri görməyə tələsdim. Öz aramızda qalsın, canımın xofunu-hürküsünü hələ də ata bilmirəm, yolboyu elə bilirəm, bu dəqiqə kimsə qabağımı kəsib bağırsaqlarımı çölə tökəcək.
Yola düşməzdən qabaq yaxşıca keflənmişdim, bu lənətə gəlmiş qorxu gödənimə tökdüyüm arağın işiydi. Sazaq dekabr axşamı Konservatoriyanın həndəvərində vurnuxmaqdan boğaza yığılıb özümü içəri atdım. Əsmər!!! Əlində çiçək dəstəsi, gözlərində bəxtəvər ifadə!!! Bir oğlanla şirin-şirin danışıb gülürdü. Bizimki lap bayağı sevgi hekayələrinə çəkilən filmlərə bənzəyirdi. Öz-özümdən utandım, yerə girdim. Adətən, dütdülü rejissorlar belə yerdə məğmun qəhrəmana bir bənd sentimental şeir oxudur, sonra tələb edir ki, üç dəfə udqun, dərindən köks ötür, gözlərin dolsun, məhəbbət tanrısına şikayət et, baxışlarından çarəsizlik ələnsin... (hərdən mən də bu cür sentimental debillik xəstəliyinə tutulub çərənləyirəm; məsələn, çiçəkli pəncərə, o illərin pak sevgisi, tez-tez lirik ricətlər, yekə-uzundraz duyğulu cümlələr...) Bağışlayın, mən öz filmimi özüm çəkməyi lap yaxşı bacarıram: ürəyimdən keçən tək arzu o manıs gədəni yerə yıxıb başına işəməkdi, vəssalam!
Məni görəndə Əsmərin yanağı allandı. Yanındakı hələ də dişini ağardıb sırtıq-sırtıq danışır, yanlarından ora-bura keçən tanışları nəzakətlə salamlayırdılar. Hiss elədim ki, Əsmər mənə acıq verməkdən ötrü daha vəcdlə cilvələnir, dil-dil ötüb hüdüləyib tökürdü. Bircə o qalmışdı ki, nərmənazik, şüvərək oğlanın qoluna girib mənə yaxınlaşa və:
- Sizi tanış etməkdən çox məmnunam: sevgilimdi - deyib, bəxtəvər-bəxtəvər gülümsəyə.
Bu səhnəni uzun-uzadı çərənləmək niyyətindən uzağam. Çox da həyasızcasına hər şeyi zarafata salıram, ancaq içimdə sərxoşluğun gətirdiyi vəhşi bir qəzəb qaynayır, bu dəqiqəyə partlamağa, didib-dağıtmağa hazıram. Bayıra