əclaf mənim əngimə birini ilişdirməyi də bacardı. Əvəzində tutarlı bir kəllə yedi, di gəl, boynuma alıram: bir az keçsəydi, məni əzəcəkdi, bir-iki zərbə də yesəydim, üz-gözüm göyərəcəkdi. Birdən ayıldım: polis... Polis patrul maşınlarından biri böyürdən çıxsaydı ikimizi də maşına oturdub qoduqluğa apara bilərdi. Bu, mənim axırım deməkdi. Bu, mənim həyatımın qürub çağı olardı: əl-ayağını uzat, öl, zavallı taleyinlə barış! Qəfildən elə bil çiynimə ildırım düşdü, əlim-ayağım boşaldı, tez burdan uzaqlaşmalıydım. Sürücü qapını çırpıb düşdü. Deyəsən, fikri məni döyməkdi. Üstümə hücum çəkəndə əl-ayağımı sallayıb lal-dinməz üzünə baxdım, yumruğunu qaldırmağı ilə donquldana-donquldana aşağı salmağı çox çəkmədi. Pəsdən dilləndim:
- Polis...
Deyəsən, bu axmağın da gözünü mənim kimi qəzəb örtmüşdü. Polis sözünü eşidər-eşitməz gözləri dörd oldu, qorxaq nəzərlərlə ətrafı süzdü. Sakitliyin olmasından arxayın düşüb üstümə bir də kükrədi, amma, görünür, polisin xofu canına hopmuşdu, heç nədən bu qış gecəsi zibilə düşmək istəmirdi. Maşına oturub donquldana-donquldana uzaqlaşdı.
Yolun ortasında uzun-uzadı dayanıb hara gedəcəyimi, nə edəcəyimi bilmədim. Nədənsə mənə elə gəlirdi, Əsməri başqa əllərə vermişdim, özgəsinin yatağına girməyinə göz yummuşdum. Tfu!!! Gözlərim doldu, içimdə qəzəb qığılcımları oynaşdı. Bilmirdim hara gedim: irəlimi, gerimi?! Tutalım, irəli getdim, Novxanıda hansı evdə qonaqlıqda olduqlarını hardan biləcəkdim? (Axmaqlar, bu havada da bağ evinə gedərlər?!)Yaddaşımı qurdalayanda xatırladım ki, bir dəfə Əsmər mənə bu haqda danışmışdı. Hansısa iş yoldaşının bağ eviydi, yanacaqdoldurma məntəqəsindən içəri burulanda yolun solundakı evlərdən birində olmalıydılar. On beş dəqiqəyə yaxın yolun kənarında dayanıb maşın gözlədim. Yalnız indi fikir verdim: Binəqədiyə sarı uzanan yolun kənarında dayanan maşının zəif işıqları közərirdi. Şübhələndim. Nə bilim, bəlkə hər şeydən şübhələnmək məndə artıq xəstəlik halını alıb, naxoşlamışam?! Amma nədənsə fəhmim mənə deyirdi,