, təhlükə var, təhlükə... Külək vıyıldayır, qarı üz-gözümə çırpırdı. Əllərimi cibimə dürtüb Novaxanıya sarı üz qoydum. Bu, yerimək yox, yortmaq idi, yorğalamaq idi. Bədənimin üşütməsini keçirmək üçün qaçmaq lazım idi. Yolu burulub xeyli gedəndən sonra bu havada upuzun yolu necə gedəcəyimin vəhşəti canımı bürüdü. Tfu, bu nədir, işıqları közərən maşın da indicə yerindən tərpəndi, yola çıxıb yavaş-yavaş irəlilədi. Yaxınlıqda kimsəsiz tikili vardı, gərək ki, yayda rayonlardan qarpız-yemiş gətirib yol kənarında satan adamlar günəşin istisindən qorunmaq üçün bu tikilidə daldalanırdılar. Ağlımdan keçdi, gözdən yayınıb tikintidə gizlənə bilərdim. Bir-iki addım atmışdım, fikrimdən daşındım. Niyə, nəyə görə, nədən yana?! Bu qorxaqlığa görə məndən daha çox şübhələnə bilərdilər. Külək qılınc kimi kəsirdi, canımı dişimə sıxıb addımlarımı sürətləndirdim. Ən yaxşısı qaçmaq idi: həm canım isinər, həm də ölməyib mənzil başına çata bilsəydim, yolu ayaqdan salardım. Qarşıdan gur işıq göründü, istədim yolu keçib əl edəm ki, məni də şəhərin bir yerində düşür, yoxsa bu kimsəsiz yerdə ölüb-itərəm. Qərar qəbul edə bilməmək ömrü boyu şikəst gəzməkdən daha dəhşətlidir. Bir tərəfdən də, Əsmərə yad nəzərlərin dikildiyini bilib, bunu kişiliyimə, qüruruma sığışdıra bilmirdim. Qısqanclıq, əsəb, qəzəb içimi yeyirdi. Yük maşını gurultuyla yanımdan keçdi. Ehtiyatla, gözucu arxaya baxdım: hə, o maşın dalımca gəlirdi, harda olsa bu dəqiqə saxlayıb məni aparacaqdılar. Maşının səsini lap yaxında eşitdim, ikicə addım atmışdım ki, yanımda bir “Niva” saxladı.
- Gəl otur...
İçəridən kiminsə zabitəli səsi eşidildi.
- Yo-yox sağ ol..ol!
- Dedim gəl otur ə, tez ol!
Qabaqda oturan adam bağırdı, sözünü bitirər-bitirməz maşından düşüb yaxamdan yapışdı. Qorxudan boğazım qurumuşdu, əl-qol ata-ata nə isə demək istəyəndə boğazımdan zəif xırıltıdan savayı heç nə çıxmadı. Pəzəvənglə əlbəyaxa olanda ikinci adam özünü maşından bayıra atdı, qoşalaşıb məni yerə yıxdılar. Səsimi içimə yığıb bağırmaq, “kömək