Ölü pişiklə şəkil çəkdirmək

15 oktyabr, 2010. Şənbə

Yaza bildiyin halda, ağır əziyyətli matros
işinə dözürsənsə, deməli, səfehsən.
Cek London, “Martin İden”
romanından

“Miraj” restoranında Elçinin vaxtilə şeir, hekayələr yazdığını eşidər-eşitməz, ədəbiyyat haqqında bədgüman, naqolay sözlər qırıldatmağıma bənd olmayın, vaxt olub, yazıçılıq sevdasına yoluxub on günlərlə evə qapılmışam. Kafkanın, Selincerin, Nabokovun, Cek Londonun ədabaz müsahibələrinin, həyatlarından bəhs edən sənədli oçerklərin təsirilə kitabdan bixəbər qohumlarımı ən ağır söyüşlərlə təhqir edib alçaltdığım o qədər olub ki! Belə yaramaz hərəkətlərə sərxoşluğun təsirilə qol qoymuşam, amma bu, nəyi dəyişir? Xeyir-şər yerlərində mənə bambılı kimi baxıblar. Yaxşı xatirimdədir, Əsmərlə tanışlığımızın ikinci ilində bir fransız araşdırmaçısının Kafka haqqındakı yazısını oxuyub sevgilimə zəng vurmuşdum ki, sən də, anan da, bibilərin də, nənən də - hamınız, hamınız ucdantutma mənasız, bayağı məxluqlarsınız. Əsmər telefonu üzümə qapadanda dözməyib bir də zəng etmişdim: “Səninlə nişanlı olsaydım, barmağıma taxdığın üzüyü təpənə çırpıb, pozuluşardım. Qadınlar dahilərin düşməni olublar. Vaxt gələcək, sən mənə uşaq doğub ev-məişət qayğıları ilə fövqəlbəşər ideyalarımı tarimar edəcəksən” (Tfu, cəmdəyimə). Ey böyük Əsmər!!! Ey dahi qadın!!! Tək belə sərsəm əməllərimə səbr etməmisən ki! Demişdim axı, sən məndən yana kirpiyi ilə od götürüb, saçlarını süpürgə edibsən.
2004-cü ilin sentyabrında bir dəstə sərgərdan “inqilabçı”ya qoşulub, inkubator qoxulu zirzəmidə kartof püresi ilə Gəncə arağı içəndən sonra yolumu Keşlə bazarından saldım. Məndə ağla bax, fağır, məğmun bir alverçi arvadın yaxasından yapışasan ki, məni doğmusan, indi yetiminə yiyə dur, əbləhin qızı! Sonra başladım kartofla pomidorun soykökü haqqında arvadla mübahisə etməyə. Bazardakı uşaqlar başıma yığılıb məni ələ salırdılar. Ürəyim soyumayanda arvadın üstünə əsib-coşdum: Fransız qadınları inqilab edən kişilərilə meydanda yatıb onlara