Mən səni sevdim, ya da səni sevdiyimi sandım! Yaxşı, artıq yalan danışmayacağamı söyləmişdim deyilmi. Elə isə budu doğru olan, mən səni heç sevmədim həm də heç... Bunun səbəbidə yox idi. Sevmədim və sənə açıqca yalan söylədim. Mən aşkar bir yalançıyam. Sənin duyğularını səbəbsizcə əldən saldım. Səbəbi olmalımı idi yalanlarımın?

Dalğalar heç bir verəcəkləri olmayan qumlarıı, qayaları nə üçün əsrlərdir əldən salar... vardırmı bir səbəbi? Amma sən dəyildimini mənə dəniz kənarında bir-birimizə sarılıb eşqimizi izah edərkən dalğaları romantik tapdığını söyləyən. Məni dalğalara bənzədən və onlar qədərdə romantik olduğumu söyləyən. Budu sənin iki romantikin, iki səbəbsizcə əldən salanın. Mən və çox sevdiyin dalğaların...

Nə dalğalar eyni sahilə ikinci dəfə çarpar, nədə sən ikinci dəfə mənə xəbər vermədən səmaya yüksələ bilərsən. Nə sahil o dalğalara bunun üçün icazə verər, nədə mən ikinci dəfə ölüb getməyinə, sənə bir əlvida deməmə belə icazə vermədən, məni mənimlə tək tənha buraxmağına icazə verərəm. Nədə bu yazıdakı qədər çox yalanı sənə bir daha söyləyə bilərəm. ..Bəlkə artıq yalnız hirslənə bilərəm, qışqırıb çağıra bilərəm. Eyni məni bənzətdiyin dalğalara, sahilin qızması kimi. Bunu belə artıq eşidə bilməyəcəyini bilə-bilə... Sən mənə söyləmədən sonsuza qədər getdin. Mənə ilk yalanın oldu bu. Mənim sənə son yalanımda sonsuzluğa çəkib getməyinə icazə verməm oldu.