"Möcüzəli Talehim " 1-ci bölüm

Bu səhər gözümü yenə fəlakətlə açmışdım. Aşağıdan anamın fəryad dolu qışqırıqlarını eşidib dərhal pilləkənləri qaçaraq aşağı düşmüşdüm.Gördüyüm mənzərə məni şoka salmışdı. Atam huşsuz vəziyyətdə yerdə yatır, anam isə başının üstündə nalə çəkirdi. Birdən sanki kimsə üzümə şillə vuraraq məni ayıltmış "Ayan özünə gəl, ailənin sənə ehtiyacı var demişdi ".Cəld əllərim əsərək telefonla təcili yardıma zəng edərək kömək çağırmışdım. Atam mənim hər şeyim, arxa dayağım, gözümü nuru idi. Onu itirsəm yaşaya bilməzdim. Əlini əlimə alaraq sığallayır "Ata nə olar getme! Bizim sənə ehtiyacımız var. Məni köməksiz qoyma. Axı ,mən sənin hələ də böyüməyən, dəcəl, körpə Ayanınam.Sən getsən mən neyləyərəm? ?..". deyirdim.Az sonra təcili yardım gəlmiş və atamı xəstəxanaya çatdırmışdıq. Xəstəxanalara uşaq vaxtımdan nifrət edirəm. Oranın qoxusu, kənarda olub-bitənlərdən xəbərsiz çarəsizcə gözləmək mənə əzab verirdi. Anam sakitləşmək bilmədən fəryad edir, mən isə onu qucaqlayaraq təsəlli edirdim.Nə qədər üzülsəmdə, acı çəksəmdə ağlaya bilmirdim. Doğrudan mən ən son nə vaxt ağlamışdım? Yadıma düşdü. .9 yaşımdaykən qonşunun qızıyla dalaşarkən məni itələmiş,mən isə yıxılaraq qolumu sındırmışdım. Hönkürtü dolu səsimə anam və atam qaçaraq yanıma gəlmiş ,məni həkimə aparmışdılar. Atam "Ayanım, sən axı böyümüsən. Böyük və güclü qızlar hər şeyə görə ağlamazlar "demişdi. Atamın bu sözləri bir ömürlük beynimə həkk olunmuşdu. O mənim təkcə atam yox həm də dostum, sirdaşımdı. Bir qədər sonra həkim palatadan çıxaraq bizə yaxınlaşmışdı.
Anam : Həkim nə olar, bir şey deyin.Rüstəmin vəziyyəti necədir?
Həkim "Həlimə xanım, xahiş edirəm sakitləşin.
Ayan"Həkim,atam içəridə can çəkişərkən necə sakit ola bilərik? Xahiş edirik bir şey deyin.
Həkim"Ayan xanım ,atanızın vəziyyəti olduqca ciddidir. Dərhal əməliyyat olunmalıdır .
Ayan "Bizim o qədər pulumuz yoxdur axı. Lütfən əməliyyatı edin. Atamı sağaldın, Mən işləyib pulunuzu ödəyərəm. Məni atasız qoymayın