məcburi yeni ev axtarmalarına səbəb olmuşdu. Çox axtardıqdan sonra köhnə qaldığı evə yaxın küçədə bu evi tapmışdılar. Hələki hər şey yaxşı idi. Bircə bu tək yaşamaq problemini həll etsəydi, lap əla olacaqdı hər şey. - "Aynur, Aynur” çöl qapısını döyürdülər. Aynur ev sahibəsi Validə xalanın səsini eşidib qapını açdı. Validə xala Aynur tək qaldığı üçün xəbər tutmağa gəlmişdi.
Bir xeyli söhbətdən sonra ev sahibəsi nəsihət verməyinidə unutmadı:
– Qızım, biz səni tanımadan evimizi sənə əmanət edirik, agıllı, mərifətli yaşa, səndə bizim bir qızımız. Əvvəlki kirayəşinlərdən sonra and içmişdim evi qıza verməyəcəkdim, amma sizə nədənsə inandım (Əvvəlki kirayəşin olan qız gecə evə sevgilisi salmış, ev sahibi bunları tutmuşdu, qalmaqaldan sonra həmin qızı qovmuşdular). Mən demirəm, istədiyin, danışdığın olmasın. Amma hər şey həddində, cavan qızsan əlbəttə sevdiyin olacaq, amma sadəcə sevdiyin. Başqa bir hərəkət olmasın. Validə xalanın nəsihətləri onsuzda ona aid deyildi.. Aynur belə şeylərdən uzaq idi.Tək istəyi oxumaq, təhsil alıb valideynlərinin əməyini qiymətləndirmək idi. Düzdür xoşuna gələn biri vardı, amma bu heçdə o demək deyildiki həmin oğlanla sevgili olacaq, gəzəcək dolaşacaq və ya adına söz gətirəcək bir şey edəcəkdi. Bu sadəcə səssiz-səmirsiz, qarşılıqsız xoşlanma idi. Sadəcə ürəyində onu bəyənir, xoşu gəlirdi. Amma bu sadəcə ürəkdə idi və elədə qalacaqdı. Bunu kiməsə demək, açığa çıxarmağı ağlına belə gətirmirdi. Buna baxmayaraq, ev sahibini arxayın etdi. Aynur 18yaşında rayondan Bakıya oxumaq üçün gələn tələbə idi. Yaxşı universitetlərin birində istədiyi fakültədə təhsil alırdı. Artıq 2-ci kursda idi. Ev sahibi gedəndən sonra acdığını hiss etdi. Evdə çörək yox idi. Marketə getməli idi. Həyətə, ordanda küçəyə