Bazar günü. Düşünmüşdü bu gün çox yatar. Necə də olsa üzərində 1 həftənin dərs, yeni evə köçmə yorğunluğu daşıyırdı. Amma küçədən gələn qışqırıq, gülüş səsləri deyəsən bu həvəsini yoxa çıxardı. Ha çalışdı daha gözünə yuxu getmədi. Acıqlı-acıqlı durub pəncərədən çölə baxdı. Yeni məhlənin tanımadığı uşaqları futbol oynayırdılar. Bir xeyli acıqla onlara baxdıqdan sonra deyinə-deyinə pəncərədən aralandı. Radionun səsini qaldırdı. Xilaskar adı verdiyi radio tam 1 ildi ona qulaq yoldaşı idi. Radio gecə-gündüz işləyirdi. Söndürmürdü.. Radionun səsi kəsiləndə ürəyinə təklik xofu düşürdü. Qərara gəlmişdi, artıq tək qalmaq istəmirdi. Mütləq valideynləri ilə danışacaq, otaq yoldaşı axtarmağa başlayacaqdı. Tək yaşadığı 1 il ona bəs eləmişdi. 1 ildə yüzlərlə kitab oxumuş, öz-özünə danışmağı öyrənmiş, tək yemək yediyi üçün yemək bişirməyə həvəsi olmamış 1000-lərlə yumurta yemişdi =)) Ən əsasıda dərsdən sonrakı saatlar adətən işgəncə idi. Düzdür, anası hər ayda 2-3 dəfə yanına gəlir,1-2 gün qalıb rayona qayıdırdı. Bu da heç cür təkliyini aradan götürə bilmirdi. Bu arada telefon səsləndi.
Anası idi:
- Salam qızım, necəsən?
- Salam ana, yaxşıyam.
- Təzə evdə necə keçdi birinci günün?
- Belədə, ana mən tək qalmaq istəmirəm, maraqlan gör kim ev axtarır tələbələr üçün?
- Qızım əminsən, tanımadığın, bilmədiyin insanlarla yaşaya biləcəksən?
- Hə ana, maraqlan. Artıq ürəyim partlayır tək yaşamaq istəmirəm.
- Yaxşı qızım, mən bu gün maraqlanaram.
Telefon danışığı bitdi. Ürəyinə bir yüngüllük hiss elədi. Anasının bu işi həll edəcəyindən əmin idi. Qaldığı yer bir mərtəbəli evlərdən ibarət ümumi həyətdə idi. Bir mərtəbəli olan bu ev çox rahat idi. Təmiri köhnə olsada tələbə üçün hər bir şəraiti, hətta iri güzgülü hamamxanası vardı. Küçəyə geniş bir pəncərəsi vardı. Evi tutarkən onu ən çox bu pəncərə sevindirmişdi. Otağı yaxşı işıqlandırmaqla yanaşı, darıxdığı zaman küçəyə baxa biləcəkdi. Əvvəl qaldığı evdə yaxşı idi. Özünə qalsa ordan köçməzdi. Amma ev sahibinin evi satması,