kimdir?
-Müəllimə.-Sevinc başını bulaya-bulaya Yusifə baxdı.
-Nə?! Zarafat eləyirsən?
-Yusif, zarafat eləmir. O, həqiqətən də müəllimədir. Azadə müəllimənin yerinə gəlib. Azərbaycan dili və Ədəbiyyat, Xatirə müəllimə.-Ayan Yusifə hər şeyi izah elədi.
Yusif elə çaşqın halda idi ki, bilmirdi nə desin.
-Bağışlayın, sizcanı bağışlayın, müəllimə. Vallah elə bildim təzə gələn sizsiniz.
-Eybi yox, olan şeydir. Keç əyləş.-Xatirə müəllimə mehribanlıqla güldü.
Əli bayaqkının əvəzi olaraq Sevinci səslədi:
-Heyyy, Sevinc!
-Həə, nədir?
-Gözün aydın.
Yusif gəlib öz yerində-Sevincin yanında oturdu. Sevinc qaş-qabaq töküb oturmuşdu.
-Salam dost.
Sevincdən səs çıxmadı.
-Salam dedim.
Sevinc yenə dinmədi.
-Küsmüşük?
-Yoox, mən kiməm ki, səndən küsüm? Mən ümumiyyətlə sənin üçün kiməm ki?
-Dostumsan.
-Yox Yusif. Aradüzəldənəm. Qızlarla aran yaxşı olanda dostun, pis olanda heç kim!
-Bilirəm keçən dəfə sənə çox pis davrandım. Üzr istəyirəm, Sevinc. Barışdıq?
-Yusif, nə olar, bir də məni danışdırma!

Bu söhbətdən bir neçə gün keçdi. Amma bu bir neçə gündə Yusif nə etdisə Sevinc onunla barışmadı. Özünə görə Sevinc də haqlı idi. O, Yusifi özünə çox yaxın bilirdi. Qonşudan, sinif yoldaşından daha yaxın. Buna öz aləmində “dostluq” deyirdi. Yusif də Sevincə qarşı eyni idi. Amma hər səfərində onu incitməyi, qəlbini qırmağı bacarırdı. Yusif məktəbdə hansı qızı bəyəndisə, sevdisə mütləq Sevinci “elçi” göndərirdi. Sevinc də dostunun sözünü yerə salmayıb qızla onun arasını düzəldirdi. 3 ay, 5 ay, 1 il gəzib-dolaşdıqdan, guya “sevgili” olduqdan sonra dalaşıb ayrılırdı qızdan. “Sənin caladığın bundan artıq olmayacaq ki!” deyib bütün hirsini də Sevincdən çıxırdı. Amma Yusif hələ də onu həqiqətən sevənin kim olduğunu bilmirdi. Özü də öz içində hiss etdiklərinin nə olduğunu. Bəlkə də hislərinin adını düz qoymamışdı.Ayın 18-i idi. Saat 8-ə yaxınlaşırdı. Şagirdlər həyətdə sıra ilə düzülmüşdülər. İsmayıl söhbət edən Sevillə Züleyxaya yaxınlaşdı. Əlində rəsm dəftəri var idi. Qızları