gətirərdim.-dedi.
Sevilə tez özünü yığışdırıb təəccüblə Züleyxaya baxdı:
-Nə? Nə rəsm dəftəri?
Züleyxa əlini çənəsinə dirəyib gözləri uzaqlara dalmı şəkildə:
-Binalar, kölgələr, bəhanələr...
Bu Sevili daha da qıcıqlandırdı. Lakin etirazını rəfiqəsinə acıqlı-acıqlı göz süzdürməklə bildirdi.
Dəhliz yenə hər tənəffüsdə olduğu kimi qaçışan, dalaşan, deyib-gülən uşaqların səsi ilə cuğlayırdı. Lakin həftənin ilk beş günündən fərqli olaraq məktəbdə daha az adam olurdu. Digər oğlanlardan Yusifin aşağı düşdüyünü öyrənən Əli ilə İsmayıl onu axtarmaq üçün söhbət eləyə-eləyə pilləkənləri düşməyə başladılar.
-Gözün necədir, qəhrəman?-İsmayıl gülə-gülə Əliyə baxdı.
-Yavaş-yavaş şişi yatır. Həmin gecə ağrısından yata bilmədim.
-Əşi, kişinin başına iş gələr. Gedək, görək bu ağıllı haralardadır.
-Sevinc demiş, o, bu il yaman dəymə-düşər olub.
-Hmm, bilirəm. Gələr-gəlməz tanış oldum.-İsmayıl gözünü göstərərək Yusiflə dalaşdığı günə işarə elədi.
Beləcə onlar bir xeyli aşağı mərtəbələrdə gəzişdilər. Ancaq Yusifi tapa bilməyib yuxarı qayıtdılar. Müəllimlər otağının qabağında Mirvari müəllimə Zivər müəllimə ilə danışır, Zivər müəllimə də öz növbəsində ona minnətdarlıq edirdi. Bunları belə görən Əli ilə İsmayıl bir-birilərinə baxıb kinayə ilə qımışdılar. Onlar sinfə çatanda axtardıqlarını sinfdə tapıb təəccüblə yenə bir-birilərinə baxdılar. Yusif onları görüb əl elədi və yaxınlaşan Əli ilə İsmayıla ağızlarını açmağa imkan vermədən:
-Harada idiniz?-deyə soruşdu.
-Bunu biz səndən soruşmalıyıq. Bayaqdan səni axtarırdıq.
-Niyə?
-Nə bilək, sinifdən elə hirsli çıxdın ki.
-Hara yox olmuşdun?-İsmayıl Yusifin yanında oturdu.
-Heç, elə-belə. Ürəyim sıxıldı, çölə çıxdım.-Yusif bezgin halda dilləndi.
İsmayıl arxada söhbət eləyən Sevincgili işarə eləyib:
-Ürəyini çox sıxırlar?-deyə soruşdu.
-Yoox, kim sıxa bilər ki, ürəyimi?
-Nə isə,-əli söhbəti dəyişmək üçün keçib Ayanın yerində üzü onlara tərəf oturdu,-Yusif, bəs Ülviyyə müəlliməyə niyə gül almadınız?
-Pul ancaq birinə