əməlli-başlı hiss elətdirirdi. Soyuq, yağışlı və küləkli günlər bir-birini əvəz edirdi. Həmin yağışlı günlərdən biri idi.. Küləyin vıyıltısı qulaq batırırdı. İsmayıl bir əliylə portfelini tutmuş, digər əli ilə gödəkçəsinin papağını bərk-bərk başına sıxırdı. Üz-gözünə vuran yağış damcıları yeriməsinə mane olurdu. Məhlələrdən mərkəzi yola çıxıb ətrafa boylandı. Maşın işığı görünmürdü. Birtəhər özünü tələsdirərək yolu keçdi. Saatına baxdı, artıq saat doqquza işləyirdi. Birdən arxadan əyləc səsi eşidildi. Tez dönüb arxaya baxdı, beş-on addım aralıdan qaraltılar güclə sezilsə də səslər aydın eşidilirdi.
-Ay qızım, qabağına bax da. Səhər-səhər məni niyə xətaya salırsan?
-Bağışlayın dayı, görmədim.
-Əzilməmisən ki?
-Yox dayı, yaxşıyam.
-Ay qızım, görürsən dumandır, yağışdır, gözünü dörd aç da. Yazıqsan, cavan uşaqsan.
Səs İsmayıla tanış gəlmişdi. Ona görə də ona tanış gələn səsin sahibini dəqiqləşdirmək üçün geri qayıtdı. Bu o idi.
-Sevil, nə olub? Yaxşısan?-İsmayıl həyəcanla ona yaxınlaşdı.
-A, İsmayıl?-İsmayılı görən Sevil özünü itirdi.-Sən haradan gəldin?
-Qabaqda gedirdim, tormoz səsini eşitdim. Sonra da sənin səsini. Yaxşısan?
-Hə, narahat olma. Prosto, biraz ehtiyatsızlıq elədim.
Bayaqdan maşınının qapısına söykənib onlara baxan kişi axır ki, söhbətə qarışdı.
-Tanışsınız a bala?
-Hə dayı, sinif yoldaşıyıq.
-Lap yaxşı, onda apar sinif yoldaşını sağ-salamat məktəbə çatdır.
-Yaxşı dayı, narahat olmayın.
Kişi maşınına otura-otura:
-Yubanmayın, tez gedin, hava pisdir.-dedi və maşını işə salaraq asta-asta oradan uzaqlaşdı.
İsmayıl soyuqdan və biraz da həyəcandan burnunun ucuna qədər qıpqırmızı qızarmış Sevilə baxıb təbəssümlə:
-Gedək?-dedi.
Sevil əvvəlcə qorxaq baxışlarla ətrafa boylandı, sonra başını yellədi. Onlar bir müddət danışmadan yollarına davam etdilər. Sevil tez-tez və qorxa-qorxa ətrafa boylanır, uzaqdan görünən qaraltıların tanış adam olmamasını arzulayırdı. İsmayıl isə yenə danışmağa söz axtarırdı. Ürəyini həyəcandan köksünə sığmayan