n İsmayılın nə yağış, nə də külək vecinə deyildi. Çünki onun günəşi yanında idi. Bir gözü Sevildə olduğundan qəfildən ayağı sürüşərək portfeli əlindən buraxdı. Yığılacaq idi ki, bu an Sevil onun əlindən yapışdı. İkisi də bir anlıq nə olduğunu başa düşmədi. Anidən özünə gəlib əlini İsmayılın əlində görən Sevil tez onun əlini buraxdı. Yenidən müvazinətini itirib yerə yıxılan İsmayıl əlini buraxdığındanmı, ya həyəcandanmı, özü belə bilmədən Sevilə baxıb:
-Əlimi niyə buraxdın?-deyə soruşdu.
Sevil cəld əyilib onun qolundan tutdu.
-Bağışla, bağışla. Asta-asta qalx, yer sürüşkəndir.
İsmayılın onun köməyilə birtəhər ayağa qalxdı. Palçıq içində olan üst-başını təmizləyə-təmizləyə:
-Sən bağışla,-dedi,-elə deməməliydim.
-Yox, nə dedin ki? İndi yaxşısan?
İsmayıl gülərək üst-başını göstərdi:
-Deyəsən, yox
-İstəyirsən, qayıt evə. Əynini dəyiş, sonra gələrsən.
-Yox, yox,-deyə İsmayıl etiraz elədi,-onsuz da dərsə gecikmişik. Evimiz də çox uzaqdadır. Gedək məktəbə, hava biraz yumşalsın, qayıdıb əynimi dəyişərəm.
İndi İsmayılın üst-başı vecinə belə deyildi. Çünki Sevili tək buraxmaq, onun yanından ayrılmaq istəmirdi.

Məktəbdə isə artıq birinci dərsin üçdə bir hissəsi geridə qalmışdı. Digər başqa siniflərdə olduğunu kimi on bir a sinfində də partaların yarısı sahibini hələ də gözləyirdi. Xəyal müəllim sinfə baxıb:
-Neyləyək indi, boş otulaq?-deyə soruşdu.
Kərəm gülə-gülə yerindən dilləndi:
-Yox müəllim. Niyə boş otururuq ki? Söhbət eləyək.
-Söhbət eləyək?-Xəyal müəllim maraqla ona baxdı.
-Bəli, müəllim. Onsuz da uşaqların yarısı yoxdur. Siz indi dərsi başa salsanız, onlar geri qalacaqlar.
Xəyal müəllim məmnunluqla dodaqlarını büzüb on baxdı:
-Gölüləm çox düşüncəlisən. Amma bilmiləm, bunu sənin yoldaşlını düşünməyinə bağlayım, yoxsa fülsətdən istifadə eləmək istəyinə?
-İkincisinə, müəllim.-deyərək Səbuhi arxadan dilləndi.
Tərs-tərs Səbuhiyə baxan Kərəm sonra üzünü Xəyal müəllimə tutdu:
-Müəllim, siz ona fikir verməyin. İnanın ki, mən gəlməyənləri