a dodaqlarını büzdü:
-Sağol Kərəm. Hsəndən gözləməzdim.
Bu vaxt qapı yenidən döyülməyə başladı. Bu dəfə qapıdan girənlər islanmış cücəyə dönən Sevillə İsmayıl idi. Uşaqlar onları bir yerdə, bu vəziyyətdə görüb gülüşməyə, öz aralarında pıçıldaşmağa başladılar.
-Uy daa, nə gündəsən, smayl? Luka zada düşməmisən?-Zaman özündən ixtiyarsız oturduğu yerdən dikələrək maraqla İsmayılın bulaşmış üst-başına baxdı.
Lakin İsmayıl onun sualını cavabsız qoyaraq:
-Salam müəllim, olar?-deyə Xəyal müəllimdən icazə istədi.
-Nə olub, ay İsmayıl? Halada yıxılmısan belə?
-Yer yaş idi, ayağım sürüşdü.
-Qabağına bax da. Sənə kim deyir yanındakına bax.-Yusif kinayə ilə dodağının altında mızıldandı.
İsmayıl onu eşitsə də heç bir reaksiya vermədi.
-Evə gedəldin də. Üst-başın palçıq içindədi.
-Məktəbə çata-çatda yıxıldım, müəllim. Evimiz də uzaqdadır, qayıda bilməzdim.
-Hə, çox uzaqdadır.-Yusif yenə mızıldanmağa başladı.-Nərimanovdan gəlir axı.
Sevinc dözə bilməyib tərs-tərs dostuna baxdı. Pıçıltı ilə:
-Sən yenə də yumruq yemək istəyirsən, deyəsən. Sus da!-dedi.
Dostunun xəbərdarlığından sonra Yusif ağzına su alıb oturdu. Xəyal müəllim Sevillə İsmayıla oturmaları üçün işarə elədi.
-Keçin əyləşin. Kutkanızı tez soyunun, islanmısınız, soyuq ola.
İsmayıl gödəkçəsini asılqandan asıb geri qayıdırdı ki, Sevil ora yaxınlaşdı. Həm boyu balaca olduğundan, həm də gödəkçələr üst-üstə asıldığından Sevil özünə yer tapa bilmədi. Onu qərarsız görən İsmayıl ayaq saxladı. Əlini uzadaraq:
-Ver asım.-deyə gödəkçəni Sevildən almaq istədi.
-Yox, yox, özüm asaram.-deyib Sevil gödəkçəsini aralıq bir yerdən ilişdirmək istədi. Amma gödəkçə yerində dayanmayıb düşdü. İsmayıl ona baxıb yüngülcə başını buladı:
-Dedim axı, ver asım.-deyib əyilib yersən gödəkçəni götürdü və yer tapıb asdı.
Sevil utancaq təbəssümlə İsmayılın üzünə baxmadan:
-Çox sağol.-dedi.
-Dəyməz.-İsmayıl da gülümsədi.
Özlərinin xəbərləri olmasa da indi bütün sinif onlara baxıb pıçıldaşır və gülüşürdülər. Elə Xəyal müəllim də