gözucu onlara baxıb öz-özünə gülümsəyirdi.
Əli maraqla İsmayılgilə baxan Yusifə işarə eləyib Ayanın niyə gəlmədiyini Sevincdən soruşmasını istədi. Yusif də başını yelləyək “Gözlə” dedi. Sevilgil öz yerlərinə keçdilər. xəyal müəllim saatına baxıb üzünü sinfə tutdu:
-Deyəsən, daha gələn olmayacaq. Dəlsin sonuna da iyimi dəqiqə qalıb. Yaxşısı budu, təzə dəlsə keçək.-deyib ayağa qalxdı, lövhəyə yaxınlaşıb adəti üzrə əvvəlcə mövzunun adını yazdı. Sonra isə izaha başladı. Hamının gözü lövhədə idi, amma bu o demək deyildi ki, hamının fikri dərsdə idi.
Tənəffüs idi. Hələ də gəlməyənlər var idi. Züleyxa əllərini Sevilin saçlarında gəzdirə-gəzdirə:
-Can, yenə də islanmısan. Xəstələnməsən yaxşıdır.-deyirdi.
-Yox, elə çox islanmamışam.-Sevil əlini sinəsinə qoyub.-Amma yaman qorxmuşam-dedi.
-Nədən qormusan?
-Bərk yağış yağırdı, yolu keçmək istəyəndə az qalsın maşın vurmuşdu. Yaxşı ki,asta gəlirdi.
-Can, yaxşı qurtarmısan ki. Bəs sonra nə oldu, şofer nəsə demədi?
-Əvvəl biraz danladı, sonra dedi eybi yox, bala, ehtiyatlı ol. Mən özümü itirmişdim ki, birdən İsmayıl gəldi. Yoxsa, necə gələcəkdim, onu bir Allah bilir.
Züleyxa qımışaraq əvvəlcə Sevilə baxdı. Sonra gözü arxada onlara baxan İsmayıla sataşdı. Züleyxa elə oturmuşdu ki, İsmayılı rahatlıqla görə bilirdi. Sonra üzünü Sevilə tutub maraqla:
-Bəs İsmayıl necə yıxıldı?-deyə soruşdu.
Sevil gözlərini qaçırıb çiyinlərini çəkdi:
-Nə bilim, heç bilmədim, necə oldu. Ayağı sürüşdü deyəsən.
Sevil təfərrüatı Züleyxaya danışmaq istəmirdi.

İsmayılın gözü yenə Sevildə idi. Mehdi ilə Əli isə onun bu vəziyyətindən istifadə eləyib ələ salırdılar. Əli əllərini onun gözlərinin qabağında gəzdirib:
-Dondu yenə də bu! Heyy, İsmayıl!-deyə onu səsləyirdi.
-Xeyri yoxdur, donub. Perezaqruzka vermək lazımdır.
-Nç, formatlamaq lazımdır.
-Bu nömrəyə zəng çatmır, telefon ya söndürülüb ya da əhatə dairəsi xaricindədir.
-Yox e, xeyri yoxdur.
Bayaqdan uzaqdan onları izləyən Ramazan yaxınlaşdı:
-Nə olub burada?
-Donub yenə də.