ı salamladı. Sonra çəkinə-çəkinə Sevilə:
-Sevil, mənə kömək eləyə bilərsən? Şəkli çəkirəm, amma kölgə ata bilmirəm.-dedi.
-Eləyərəm, niyə eləmirəm?
-Bilirsən, şəkli çəkirəm amma kölgəsi düz alınmı, qara-qura eləyirəm. Bax,- o əlindəki rəsm dəftərini açıb göstərdi. Həqiqətən də çəkdiyi ev, bina şəkilləri bərbad idi. Amma İsmayıl bunları bilə-bilə qəsdən eləyirdi ki, Sevilə yaxınlaşa bilsin.
Züleyxa da dayanıb maraqlı bir təbəssümlə onlara baxırdı. Amma onları izləyən təkcə Züleyxa deyildi. Günay və Nuray bacıları da bir kənarda paxıllıqla onlara baxırdılar.
-Görürsən ay Nuruş, bu sakit Sevili? Gələn kimi oğlanı ələ almağı bacardı.
-Həəə. Buna deyiblər ee “Suyun lal axanı, adamın yerə baxanı.”-Nuray bacısının sözünü təsdiqlədi.
-Bu İsmayıl qəşəng oğlandır amma ağlı yoxdur. Gedib yaxınlaşdığı qıza bax.
Bayaqdan bu mənzərəni izləyən Əli öz içində düşünürdü: “ Halaldır sənə İsmayıl. Mən on ildir bir qıza sözümü deyə bilmirəm. Sən gələn kimi...”
Elə bu vaxt Yusif onu fikrindən ayıltdı.
-Görürsən bu İsmayılı? Gərək bir-iki məsləhət alım ee ondan.
Əli maraqla ona tərəf baxıb:
-Niyə? Sən qızlarla qurtarmamışdın?-deyə soruşdu.
-Nə qurtarmaq, səncanı? İndi də Sevinc naz eləyir mənə.
-Nə, Sevinc?! Demə ki, indi də Sevincə...
- Yox ayə, o mənada demədim. Sadəcə mənimlə danışmır.
-Həə, əşşi siz barışarsınız. Gör neçə ilin dostusunuz.
-Nə bilim.-deyib Yusif ah çəkdi.

Zəng vuruldu. Şagirdlər siniflərinə qalxdılar.
Müəlimlər otağında müəllimlərin bəziləri söhbət edir, bəziləri isə dərsə girməyə hazırlaşırdı. Xəyal müəllim də özünün dərs cədvəlinə baxıb hansı sinfə getməli olduğunu aydınlaşdırırdı ki, həmin sinfin jurnalını götürsün. Elə bu vaxt Xatirə müəllimə gəlib XI a sinfinin jurnalını götürdü. Xəyal müəllim eynəyini gözünə sıxıb cədvəlinə bir də baxdı. O da bu jurnalı götürməli idi. Təlaşla o da müəllimlər otağından çıxıb Xatirə müəllimənin dalınca səsləndi:
-Ay xanım! Ay müəllimə! Dayanın ee julnalı səhv götülmüsünüz.
Qəfildən dəhlizdə qaçan