, çoxdan evə çatmışdıq.
-Hara gedirsiniz? Qayıdın dala!-Yusif əllərini belinə qoyub amiranə tərzdə dedi.
Bunu gözləməyən Kərəm istehza ilə onu süzdü:
-Neyləyək, neyləyək?
-Deyirəm ki, dərsə qayıdın. Hazırlığa gedənlərin hamısı yuxarıdadır. Evə getmək indi onlara sizdən daha çox lazımdır, amma heç biri getmir. Sizə nə olub?
-Ə, yaxşı səncanı, heç olmasa sən danışma!-Kərəm kinayə ilə Yusifi süzdü.-Vaxt var idi, bizimlə bir yerdə axırıncı dərslərdən qaçırdın. İndi nə olub, ağıllanmısan?
-Hə, ağıllanmışam! O vaxtlar məktəb maraqsız idi, indi maraqlıdır.
-Sənə maraqlı gələ bilər qaqaş, amma bizə ləzzət eləmir.-Tariel ağzını yaydı.
Bayaqdan kənarda durub söhbətin axırını gözləyən İsmayıl dözə bilməyib dilləndi:
-Ə, bəsdir də, yekə oğlansınız! Bir dərsə görə o yazıq qızı niyə danladırsınız? Mənə baxın, palçıqlı şalvarla bütün dərslərdə oturmuşam. Siz nəyi bəhanə eləyirsiniz?
Elə bu vaxt zəng vuruldu. Xanım xala çubuğunu yelləyə-yelləyə:
-Davay dərsə!-dedi.-Heç kəsi buraxan deyiləm!
Əlacı kəsilən Kərəm Mehdi ilə Tarielə baxıb:
-Daha dirəşməyin yeri yoxdur.-dedi.-Bir dərs qalıb, onu da birtəhər yola verərik.
Yusif gülə-gülə Kərəmin qoluna girdi:
-Bax belə, bunu bayaqdan de də Kərəm. Boğazımız cırıldı ki.
Beləcə Yusiflə İsmayıl qaçaqları qabaqlarına qatıb yuxarı çıxara bildilər. İkinci mərtəbədə Yusif həm Kərəmlə Mehdini müəllimə təhvil vermək, həm də Züleyxaya verdiyi gödəkçə ilə kitab-dəftərini almaq üçün yolunu bu yarımqrupun otağından saldı. İsmayıl isə Tarieli qabağına qatıb üçüncü mərtəbəyə qalxdı. Astaca qapını taqqıldadan Yusif sonra qapını aralayaraq Mehdi ilə Kərəmi içəri ötürdü:
-Salam müəllim, buyurun, bunlar sizinkilərdir.
Müəllim masasında əyləşib, başı notbukuna qarışmış Anar müəllim gözlərini monitordan çəkib diqqətlə qapıdakılara tərəf baxdı.
-Harada idiniz yenə də? Deməmişəm zəngdən sonra gəlməyin?!
-Bufetdə idik.-Kərəm başını qaşıya-qaşıya içəri girdi.
Anar müəllim hirslə:
-Keçin!-dedi. Sonra içəri keçmək istəyən Yusifə baxıb,-Sən