hara?-deyə soruşdu.
-Anar müəllim, Yusifin kitab-dəftəri məndə qalmışdı. Olar, özünə verim?-Züleyxa cəld yerindən duraraq Yusifin gödəkçəsi ilə kitab-dəftərlərini əlinə götürdü.
-Ver.-deyə Anar müəllim başını yellədi.
Züleyxanın adını çox çəkmədiyindən Yusif ona necə müraciət eləyəcəyini bilmirdi.
-Çox sağol, Zülü, Zülüş, Züleyxa?
Züleyxa onun üzünə baxmadan yüngülcə dodaqlarını qaçırdı:
-Fərqi yoxdur, adımı çəkməsən də olar.
Yusif yenə də Züleyxanı hərəkətindən bir şey başa düşmədi. Getmək istəyirdi ki, gözü qapının yanındakı komputerin arxasında oturub başı yazıya qarışmış Kənana sataşdı.
-Bu nədir?-deyə A4 formatlı vərəqi Kənanın qabağından götürüb diqqətlə baxdı.
-Maaş cədvəli, Exceldə işləyirik.
-İşşş, bir şeyi neçə dəfə işləyərlər? Bu keçən il də var idi də.-Yusif üzünü turşudub vərəqi ona qaytardı.
Yusifin hələ də burada dayandığnı görən Anar müəllim onu acıladı.
-Sən hələ buradasan?
-Yox müəllim, getdim.-Yusif cəld qapını açıb çölə çıxdı. Qapını örtən kimi də öz-özünə onun qarasına deyinməyə başladı.-Elə bil, dədəsinin sinfidir. Yedim komputerlərini!
Züleyxa artıq iki-üç dəqiqə idi ki, komputer masasının arxasında hərəkətsiz vəziyyətdə monitora baxırdı. Aradabir tərpənən kiprikləri və qalxıb-enən sinəsi onun həyatda olduğunun tək sübutu idi. Yusifin bayaqkı gülümsəyən siması gözlərinin qabağından getmirdi. Sevil əllərini onun gözləri qabağında gəzdirdi:
-Zülü, nə olub, yaxşısan?
Onun səsindən özünə gələn Züleyxa:
-Hə, hə, nə olub ki?-deyə ona baxdı.
-Bayaqdan çağırıram, eşitmirsən. Nə yaman dalmısan?
-Heç nə can. Nə deyirdin ki?
-Cədvələ artıq dama düşdü, bunu necə silim?
-Bax,-deyə Züleyxa Sevilə tərəf əyilib siçanı əlinə götürdü.
Yusif Günel müəlliməni salamlayıb sinfə girdi. Burada da aşağıdakı yarımqrupda olduğu kimi hamı komputer masalarının arxasında idi. Bircə İsmayıl Günel müəllimə ilə komputer barədə söhbət eləyirdi. Yusif keçib partada oturmaq istəyirdi ki, Günel müəllimə əli ilə komputerləri göstərdi:
-Hara oturursan?