bitmişdi. Dəhliz və pilləkənlər məktəbdən-evə, evdən-məktəbə tələsən şagird və müəllimlərlə dolub-daşırdı. Müəllim yoldaşı ilə söhbət eləy-eləyə pilləkənləri düşən Mirvari müəllimə yanlarından qaça-qaça ötən İsmayılı görüb saxladı.
-İsmayıl, a bala, sənin üst-başın nə gündədir?
-Müəllimə, səhər dərsə gələndə yıxılmışam.
-A, bütün dərsləri belə oturmusan?
-Bəli, hələ biraz təmizləmişəm, bundan da pis gündə idi.
-Bəs niyə məndən icazə alıb evə getmədin?
-Nə bilim.-deyə İsmayıl çiyinlərini çəkdi.
Bayaqdan onlara qulaq asan Şərqiyyə müəllimə də söhbətə qoşuldu.
-Ay Mirvari müəllimə, başqa deyirik ki, şagirdlər hər boş şeyə görə icazə istəyirlər. Bax görürsünüz, necə məsuliyyətli oğlandır ki, üst-başı bu vəziyətdə ola-ola bütün dərslərdə oturub. Belə uşağı da danlayaq?
-Eh müəllimə, hamısı bunun kimi olsa idi, nə var idi?
-Əşi, hamısı yaxşı olsa idi, onda sinif rəhbərləri nəyə lazım idi?-deyən Şərqiyyə müəllimə sonra gülə-gülə İsmayıla baxdı.-Get bala, get. Sən bizi gözləsən, gərək axşama kimi burada qalmalı olasan.
-Hə, sən get.
İsmayıl gülümsədi, ərkanla sağollaşıb onlardan aralandı. Foyedə, qapının ağzında çölə baxıb bir-biriləri ilə pıçıldaşan Mehdigilə yaxınlaşdı.
-Niyə dayanmısınız burada?-deyə soruşdu.
-Ora bax.-deyə Kərəm qapının digər tərəfində-çöldə dayanan Kənanı göstərdi.
Kənan əlini alnına dayayıb tez-tez şüşədən içəri boylanır, arada bir də şüşədən özünə baxıb saçını, üst-başını düzəldirdi. İsmayıl gözlərini qıyıb heyrətlə ona baxdı.
-A, o orada neyləyir?
Mehdi gülə-gülə İsmayıla baxdı:
-Neyləyəcək, sənin taktikandan istifadə eləyir də.
-Mənim taktikamdan?
-Hə, qızı gözləyir.-söhbətə qarışan Ramazan birdən maraqla İsmayıla baxıb soruşdu,-Doğrudan e, sən niyə bu tərəfdəsən? Keç sən də dayan da orada.
İsmayıl özünü sındırmadan qaşlarını çatıb:
-Başa düşmədim, mən niyə orada dayanmalıyam ki?-deyə soruşdu.
-Ə, yaxşı. Camaat qulağı çörəyinə yemir.-deyə Mehdi əlini onun çiyninə vurdu.
-Bəlkə çörəyi qulağına yemir?-İsmayıl çəp-çəp onu