u süzdü.-Bir atalar sözünü də deyə bilmirsən. Nə isə e,-getmək istədiyini bildirmək üçün yerində qurdalandı,-mən gedim evə, əynimi dəyişim. Hələ hazırlığa da getməliyəm. Ağıllı olun.-deyib qapıdan çıxdı.
Mehdi ilə Kərəm onun arxasınca məktəbdən çıxdılar.
Yusiflə pilləkənləri düşən Əli kefsiz halda dodaqlarını büzüb:
-Of, axır ki, bu gün də qurtardı,-dedi,-məktəbin heç ləzzəti yox idi.
-Caan, can,-deyə Yusif əlini onun çiyninə qoydu, sonra köks ötürərək şairanə tərzdə dilləndi,-Bu qızlar varmı, bu qızlar! Yoxluqları ilə min nəfərin içində bu boyda məktəbi sənə bom-boş da eləyirlər, varlıqları ilə boş məktəbi doldururlar da. Təki burada olduğunu biləsən, ona görə bütün məktəbi başdan-ayağa gəzərsən də.
Əli bayaqkından fərqli maraq dolu ifadəylə Yusifi süzdü:
-Sənin ürəyin dolu imiş ki, məndən betər. Ayə, səncanı, bu günə qədər hansı qıza görə bütün məktəbi fırlanmısan?
-Əşi, sözdür də deyirəm. Dayan görüm e, sən bu hazırlıq işini neyləyəcəksən? Gəl də mənimlə, mənim müəllimim yaxşıdır.
-Nç, Hafizə müəllimənin yanına gedəcəm.
-Desənə Ayana görə. Yoxsa müəllim bəhanədir.
-Hə də.
Onlar beləcə söhbət eləyə-eləyə qapıya çatdılar. Yusif Əliyə dostunu gözləyəcəyini, ona görə də getməsini dedi. Əli sağollaşıb məktəbdən çıxdı. Bu vaxt söhbət Leyla ilə Sevinc pilləkəndə göründülər. Pilləkəndən düşən başqa bir qızın çətiri Sevincin çantasına ilişdi. Qız üzrxahlıq eləyib yoluna davam elədi. Sanki bu sevincin yadına nəsə saldı. Tez düşdüyü pilləkənləri geri qalxa-qalxa:
-Leyla, sən get.-dedi.
-Niyə, nə olub?
-Çətirim sinifdə qalıb.
-Mən də gəlim?
-Yox, yox, sən get, özüm axtararam.
Sevinc qaça-qaça pilləkənləri yuxarı qalxdı. Bayaqdan bunları izləyən Yusif Leylaya yaxınlaşıb nə olduğunu xəbər aldı. Leyla isə Sevincin çətirini sinifdə unutduğu üçün geri qayıtdığını dedi. Yusif də cəld Sevincin arxasınca yuxarı qalxdı. Sevinc İnformatika otağının qabağında idi. Qapının dəstəyini aşağı-yuxarı dartır, bağlı olduğunu görüb hirslə qapını təpikləyirdi.
-Az, qapını