. Yusif sevincək otaqdan çıxdı. Valeh əmi onun arxasınca-Aşağıda çox yubanma, tez qayıt.-deyə səsləndi.
Qapının səsinə mətbəxdən təlaşla içəri gələn Nuridə xala ərindən Yusifin hara getdiyini xəbər aldı. Valeh əmi çətir almaq üçün ondan pul istədiyini dedi. Nuridə xala Yusifin otağına keçdi. Həmişəki kimi otağı yenə də dağınıq görüb o ki var, oğlunun qarasına deyinməyə və yığışdırmağa başladı.
Yusif binalarının qabağındakı kiçik dükana girdi. Bura xırdavat dükanı idi. Belə ki, burada stolüstü süfrədən çətirə qədər hər şey tapmaq olardı. Zahid Yusifi görüb:
-Hə, gəl görüm, nə istəyirsən?-deyə soruşdu.-Yəqin ki, tutarlı bir şey istəyərsən. Sənə görə mağazanı hələ on-on beş dəqiqə artıq açıq tutmuşam.
-Sağol, Allah canını sağ eləsin.-Yusif əllərini belinə qoyub dükanı gözdən keçirməyə başladı.-Zontikin var? Qırmızı, rozıvı, zad.
-Zontiki neyləyirsən, ə?-Zahid göz vuraraq soruşdu.-Özü də qırmızı, rozıvı?
-Mamama alıram.
-Həə,-Zahid özünü düzəldib dükana göz gəzdirdi,-gözlə, baxım.-Yanda qoyulan qutuları açıb bir-bir baxdı. Buradan heç nə tapmayıb içəridəki kiçik otağa keçdi. Bir qədər də oranı axtarıb məyus halda çölə çıxdı.-Qalmayıb e, qaqaş.
-Yaxşı da?!-bu Yusifin əhvalını tamamən pozdu.

Otağında çarpayısının üstündə oturub test eləyən İsmayıl bir misalın üstündə yaman ilişmişdi. Ətrafı-çarpayının üstü qaralamalarla dolu idi. Misalı dönə-dönə həll eləsə də heç cür düzgün cavabı ala bilmirdi. Əsəbindən qələmi əlində bərk-bərk sıxıb dəftərə vurdu. Bu əlindəki yaranı göynətdi. Ovcunu araladı, bilək tərəfdən bir neçə yerdən soyulan hissənin üstü qabıq bağlamışd. O, barmaqlarını həmin yaranın üstündə gəzdirə-gəzdirə öz-özünə gülümsədi. Bu səhərki hadisənin izi idi. Bir xeyli ovcuna baxdı. Öz-özünə “Görəsən, o indi neyləyir?”deyə düşünüb dərindən köks ötürdü. Elə bu an başının üstündə bir hənirti hiss eləyib diksindi. Başını qaldırıb cəld yuxarı baxdı. Bu bacısı idi-Leyla.
-Bismillah, sən nə vaxt gəlmisən?-deyə İsmayıl tərs-tərs bacısına baxdı.
Leyla isə