uşaqlardan biri ona dəydi və o da əlindəki portfel qarışıq yerə yıxıldı. Xatirə müəllimə ancaq indi bu səsə arxaya döndü və yerə yıxılanı görüb:
-Ay aman, ay müəllim yaxşısınız?-deyə ona yaxınlaşdı.
Dəhlizdəki uşaqlardan bir neçəsi onu qolundan tutub qaldırdılar. Bəziləri isə gülüşürdülər. Xəyal müəllim üst-başını düzəldə-düzəldə:
-Mən.. mən sizin dalınızca düşmüşdüm.-dedi.
-Nə?!-Xatirə müəlimə təəccüblə qaşlarını çatdı.
-Yəni alxanızca gəlidim. Siz julnalı səhv götülmüsünüz. XIa-ya indi mənim dəlsimdir.
Xatirə müəllimə jurnala baxıb vəziyyətin nə yerdə olduğunu başa düşdü.
-Ayy, düz deyirsiniz. Səhv götürmüşəm. Bağışlayın, siz də buna görə yıxıldınız.
Xəyal müəllim jurnalı ondan ala-ala gülümsədi.
-Eybi yox, həl işdə bil xeyil val.
Tariellə Zaman təngənəfəs halda sinfə girdilər. Həm də gülməkdən qıpqırmızı olmuşdular.
-Bilirsiniz nə olub?
-Nə olub, Zaman?-Leyla soruşdu.
-Ha ha ha... Koridorda...bir müəllim təpəsi üstə...dəydi...yerə dəydi...ha ha ha...-Tariel artıq gülməkdən danışa bilmirdi.
İsmayıl da maraqla soruşdu
-Hansı müəllim?
-Ə nə bilim, bir açkili müəllim idi. Xatirə müəllimənin dalınca gedirdi, kimsə gəldi dəydi ona, o da yerə...Ay səni...Ha ha ha.-Zaman gülməkdən ikiqat qatlanmışdı.
Bunu eşidən Kərəm üzünü turşudub soruşdu
-Xatirə müəllimənin dalınca? Necə yəni?
-Əşşi nə bilim. Nəsə onu çağırırdı deyəsən. Biz Zamanla pilləkənlə qalxırdıq, gördük.
Birdən uşaqlar Tariellə Zamana göz-qaş eləməyə başladılar.
-Hayy səni... Nətər dəydi ə...-Tariel bir anlıq dönüb arxa tərəfə baxdı. Qapıda Xəyal müəllim dayanmışdı. Zaman əliylə onu göstərib,-Baxın bu müəllim idi.-dedi, bir anlıq uşaqlara tərəf döndü və yenidən arxaya baxdı.-Bu...bu...bu müəllim?-hər ikisi özünü itirmişdi.
Şagirdlər isə sakitcə ayaq üstdə durmuşdular. Xəyal müəllim təəssüflə Zamanla Tarielə baxıb başını buladı.
-Keçin əyləşin!-dedi.Sonra:-Salam uşaqla!-deyə uşaqlarla salamlaşdı.
-Salam!!!
-Əyləşin! Mən təzə kimya müəlliminiz Əhmədov Xəyal. Yəqin mənim xəbəyim məndən