maraqla qardaşının əlinə doğru boylanaraq:
-Bayaqdan buradayam.-dedi.-Ovcunda nə var? Mən bayaqdan baxıram, iki dənə cızıqdan başqa heç nə görmürəm.
İsmayıl tez ovcunu yumub gözlərini qaçırdı.
-Elə onu gördün, bəsdir. Qalanı sənlik deyil.
-Aha,-lakin Leyla əl çəkmək niyyətində deyildi. Qardaşının çarpayısında onunla üzbəüz oturub,-qalanı da var?-deyə maraqla soruşdu.
-Yox, yoxdur.-İsmayıl bacısını göndərmək üçün-Sənin dərsin yoxdur? Nə oturmusan?-deyə soruşdu.
-Sən söhbəti dəyişmə e. Cavab vermədin axı, əlin harada cızılıb.
-Demədim səhər yıxılmışam?
-Sən dedin, mən də inandım. De görüm, hansı qıza görə dalaşmısan?
-Nə qız, nə dava? Sən mənim bu günə kimi hansısa bir qıza görə dalaşdığımı görmüsən?
-Yox, görməmişəm. Amma bu o demək deyil ki, bundan sonra dava eləməyəcəksən. Səncanı, danış da, bu gün nə olub.
Elə bu vaxt qapı astaca döyüldü. Ardınca aralanan qapıdan Rövşən əmi içəri boylandı. İsmayılla Leyla özlərini düzəltdilər.
-Leyla, get gör, anan nə deyir.-deyə Rövşən əmi qızına baxdı.
-Yaxşı ata.-deyib Leyla cəld otaqdan çıxdı.
Rövşən əmi də qızının ardınca çölə çıxmaq istəsə də son anda gözü çarpayısında fikirli-fikirli kitaba baxan İsmayıla sataşdı. Geri qayıdıb həmişəki kimi soyuq və amiranə tərzdə:
-Dərslərin necə gedir? Məktəbinə öyrəşə bilmisən?-deyə soruşdu.
İsmayıl gözlərini kitabından çəkib fikirli-fikirli atasına cavab verdi:
-Hə pa, hər şey əladır.
Bu Rövşən əmini özündən çıxardı. Səsini qaldırdı:
-Pa nədir ə? Yüz dəfə deməmişəm, “pa”, “papa”, “ma”, “mama” yox, ata, ana! Əsgərlərin dilindən “çast”ı, “soldat”ı yığışdıra bilmədim, sizin dilinizdən də “papa”, “mama”nı. Leyla heç olmasa filologiyada oxuyandan düzəlib, sən...-Rövşən əmi sözünü yarıda saxlayıb İsmayıla baxdı. İsmayıl özünü ona qulaq asırmış kimi göstərsə də fikrinin başqa yerdə olduğu açıq-aşkar bilinirdi.-Eləyə bilmirsən?
-Nəyi?
Rövşən əmi başıyla oğlunun qaraladığı vərəqləri göstərdi. İsmayıl qabağındakı qaralamalara baxıb məyus şəkildə:
-Hə pa, ilişib