b qalmışam.-dedi.
Rövşən əmi yenidən coşdu:
-Yenə pa? Mən bayaqdan burada nə danışıram?!
-Hə?-İsmayıl yenə də çaşqın halda atasına baxdı.
-Heç nə!-Rövşən əmi bezgin halda-Ver baxım görüm, nəyi eləyə bilmirsən?-dedi.
-De, yüz altmış ikinci misal.-İsmayıl testi atasına uzatdı.
-Sən bunu eləyə bilmirsən?-Rövşən əmi başını bulayaraq oğluna baxdı.-Bax,-deyə cəld misalı həll eləyib oğluna uzatdı.
-A, bunu necə elədin?-İsmayıl heyrətlə atasına baxdı.-Mən bayaqdan bununla əlləşirəm.-deyə qaraladığı vərəqləri atasına göstərdi.
-Sənin məqsədin misal həll eləmək olsaydı, bu qədər əlləşməzdin.
-Necə?
Rövşən dayı gəlib oğluyla üzbəüz oturdu:
-Çox sadəcə. Sən oturmusan burada, kitab-dəftəri də tökmüsən qabağına. Bəlkə də başda məqsədin test eləmək olub amma sonra fikrin dağılıb, sən də qalmısan iki fikirli. Bax bala, əgər insan qarşısına məqsəd qoymur, ya da qoyduğu məqsədin dalınca getmirsə, yarıda fikrindən dönürsə, o heç vaxt istəyinə nail ola bilməyəcək. Özünə həyatda bir yer tapa bilməyəcək. Oğul, əgər bir yola çıxırsan, amma hara getdiyini bilmirsənsə, heç vaxt mənzilinə yetişə bilməyəcəksən.
İsmayıl yüngül köks ötürüb razılıqla başını tərpətdi.
-Düzdür ata. Çox sağol.
-Bax belə, ata!-Rövşən əmi gülümsəyərək əlini oğlunun çiyninə qoydu.
Səhər açılmışdı. Hava dünənki kimi yağışlı və küləkli idi. Səmada var-gəl edən qara buludlar yağışın daha da güclənəcəyindən xəbər verirdi. Sevinc pəncərənin qabağında durub məyus halda çölə boylanır, Yusifin qarasına deyinirdi.
-Of Yusif, of! Mən indi məktəbə necə gedəcəyəm?
Bu vaxt Xavər xala otağa girib qızını məzəmmət etdi:
-Ay qız, bayaqdan sənə demirəm, gəl geyin, gecikəcəksən?
-Eee, mən də dərsə getməyəcəyəm! Çətirim yoxdur!
-Necə yəni getməyəcəm? Bu günlük papağını geyin, üstündən də kurtkanın papağını keçirərsən. Hava açılsın, gedib Zahiddən sənə zontik alaram.
-Mən papaq istəmirəm! Mən öz çətirimi istəyirəm!-Sevinc tərslik eləyən balaca uşaqlar kimi üzünü turşudub ayaqlarını bərk-bərk yerə vurdu.
-Uşaqlıq