eləmə! Gəl dedim, sənə!
Sevinc ürəksiz-ürəksiz qapıya tərəf gəldi. Ayaqqabılarını və gödəkçəsini geyindi. Bu arada yenidən Yusifin arxasınca deyinməyi də unutmadı.
-Üzünə lənət, Yusif! Lənət üzünə! Ağıllı, guya dünən mənə yaxşılıq eləyirdi. Çətirimi qırdı.
Elə bu vaxt Sevincgilin qapılarının qabağından keçən Yusif Sevincin onun haqqında dediklərini eşidib ayaq saxladı, öz-özünə ah çəkib yoluna davam elədi. Xavər xala isə Yusifə pis davranmamağı üçün qızını bərk-bərk tənbeh edirdi. Beləcə Sevinc anası ilə sağollaşıb evdən çıxdı. Birinci mərtəbəyə çatanda Yusifin blokun ağzında üzü çölə tərəf dayandığını gördü. Bir anlıq ayaq saxlasa da sonra yoluna davam elədi. Gəlib onun yanından keçəndə Yusif sağ əlini yuxarı qaldırıb əlindəkinin düyməsini yuxarı sıxdı. Düz Sevincin başının üstündə çətir açıldı. Bir anlıq duruxan Sevinc yenə heç nə olmamış kimi yoluna davam eləmək istədi.
-Az, adamı niyə sındırırsan?-deyə Yusif onun arxasınca səsləndi.
Arxaya dönən Sevinc heç nə olmamış kimi:
-Neyləməliyəm ki?-deyə soruşdu.
Yusif çətiri ona uzatdı.
-Tut.
-Neyləyirəm sənin çətirini?-Sevinc özünü geri çəkdi.
-Mənim çətirim rozıvı, güllü olur?
-Sənin deyil, Nuridə xalanındır.
-Onunku zoğalı rəngdədir, özü də üstündə gülləri yoxdur. Tut!
-Hər kimindir. İstəmirəm.
-Ay qız, sənindir. Tut da.
-Mənimdir? Necə düzəltmisən?-Sevinc sevincək yaxınlaşıb çətirə baxdı.-Yox, bu mənim deyil axı.
-Of, Sevinc! Təzədir, qolum qırıldı, tut!
-Təzədir? Almısan?
-Hə! Götürəcəksən, ya yox?-Yusif hirslənməyə başlamışdı.
-Yox, yox, götürə bilmərəm.-deyə Sevinc yenidən özünü geri çəkdi.
Yusif onun əlini tutaraq çətiri zorla onun ovcuna qoydu:
-Sən, deyəsən, çox danışdın axı!
Sevinc utandığından nə deyəcəyini bilmirdi.
-Dost, mən özümü lap axmaq kimi hiss eləyirəm. Bağışla.
-Sən hələ çox danışacaqsan?-Yusif blokda yerə qoyduğu kitab-dəftərlərini əlinə götürüb Sevincə baxdı.-Gedək?
-A, bəs sən yağışın altında gedəcəksən?
-Yox, papağım var da.
-Yox, heç elə şey yoxdur. Əlindəkiləri