əyləşdi. İçəridə direktorun digər müavini Esmira müəllimə də var idi. Esmira müəllimə sakitcə ağlayır, arabir dəsmalla gözünü silirdi. Öz masasında qəmgin oturan Oqtay müəllim də fikirli-fikirli qələmini fırladırdı. Bunlardan narahatlıq keçirməyə başlayan Xalidə müəllimə isə sual dolu baxışlarla onlara baxırdı.
Dərsi bitən Şakir müəllim sinifdən çıxarkən birinci gün Cəbrdən yoxlama yazacaqlarını elan elədi. İsmayıl yenə də əlləri cibində söhbət eləyən Züleyxa ilə Sevilə yaxınlaşdı. Guya pəncərədən çölə baxırmış kimi qızları salamladı. Sevil utancaqlığından, Züleyxa isə sualın Sevilə ünvanladığını sanıb cavab vermədi. İsmayıl bu dəfə gözünü pəncərədən çəkib daha yüksək səslə:
-Salam dedim, ay qızlar.-dedi.
-Bizimləsən?-Züleyxa guya indi təəccübləndi.-Mən elə bildim, Sevilləsən.
Qoluyla Züleyxanı dümsükləyən Sevil üzünü İsmayıla tutdu:
-Bağışla, eşitmədim. Yaxşıyam sağol, sən necəsən?
Sevilin onunla danışması İsmayılı ürəkləndirdi.
-Bu gün biraz gec gəldin. Yolda nəsə olmamışdı?
-Məhləmizi su basmışdı deyə evdən çıxa bilmirdik. Hər dəfə yağış yağanda belə olur.
-Hansı tərəfdə qalırsınız ki?
-İyirmi yeddidə, həyət evlərində.
-Hmm, biz də iyirmi səkkiz tərəfdə qalırıq. Bazarın yanındakı doqquz mərtəbədə.
-Orada da məktəblər var axı. Bəs niyə ora getmədin?
-Nə bilim, qismətim burada imiş-deyə İsmayıl səmimi təbəssümlə çiyinlərini çəkdi.
Sevil qızardı, gözlərini qaçırdı. Züleyxa isə özündən ixtiyarsız qımışdı.
Sinfin digər tərəfində Əli yenə də İngilis dilindən kömək bəhanəsi ilə Ayanı yanında oturtmuşdu. Oğrun-oğrun onlara baxan Sevinclə Yusif öz aralarında nəsə pıçıldaşır və gülüşürdülər. Həm onların, həm də Ayangilin bu halı Asyanın gözündən yayınmamışdı.Leyla ağlaya-ağlaya sinfə girdi. Onun arxasınca sinfə girən Mehdi ilə Tariel də məyus görünürdülər. Sinifdəkilərin fikri bir anda onlara yönəlmişdi. Hamı təəccüb içində bir-birinə baxırdı. Qızlar Leylanın başına yığışıb nə olduğunu xəbər alsalar da, o heç nə demir, sadəcə ağlayırdı. Ayan Mehdini