i kənara çəkdi:
-Mehdi, Leylaya nə olub? Kimsə söz atıb?
-Yox e, nə söz atmaq?- deyə Mehdi gözlərini qaçırdı.
-Bəlkə yıxılıb?
-Yox, Leyla ilə bağlı deyil, başqa məsələdir.
Ayan nə qədər eləsə də Mehdidən əslində nə olduğunu öyrənə bilmədi. Çox keçmədi ki, Mirvari müəllimə sinfin qapısında göründü. Həmişəkindən fərqli olaraq onun simasında zəhm yox, kədər duyulurdu. Şagirlərin bir yerə toplaşdığını görüb sakit və mülayim səslə:
-Keçin əyləşin, uşaqlar.-dedi.
Onun bu halı onsuz da Leyladan bir şey anlamayan uşaqları daha da çaşbaş saldı. Hamı bir-birinə dəyə-dəyə yerinə keçdi. Qəmər həyəcanla:
-Müəllimə, nə olub?-deyə soruşdu.
-Oturun, deyəcəm.-sonra üzünü Leylaya tutub-Qızım, get bufetə, əl-üzünə su vur.-dedi.
Leyla başını bulayaraq istəmədiyini bildirdi. Özünü saxlaya bilməyən Kərəm:
-Müəllimə, ürəyimiz partladı axı, deməyəcksiniz nə olub?-deyə ona səsləndi.
Mirvari müəllimə barmaqlarını bir-birinə sıxıb titrəyən səslə dilləndi:
-Rə...Rəfiqə müəllimə...bu gün səhər...ürək tutmasından...-lakin sözünün sonunu gətirə bilmədi, onu boğan qəhər boğazını düyünlədi. Yaşaran gözlərini uşaqlar görməsin deyə tez-tələsik sildi.
Bir anlıq sinifdə tam sakitlik oldu. Sanki hamı eşitdiyini başa düşməyə çalışırdı.
-Ölüb?-Ələddin bərələn gözlərilə ona baxdı.
Mirvari müəllimə başını yellədi. Bu hamı üçün bir siqnal oldu.
-Müəllimə, deyin ki zarafat eləyirsiniz.-Yusif inanmadığını bildirmək üçün başını bulayırdı.
-Ay bala, nə zarafat? Zarafatın yeridir?
Sual dolu ifadələr artıq ağlaşmalarla əvəz olunmuşdu. Qızlar göz yaşlarını saxlaya bilmirdilər. Kənan da inanmadığını bildirmək təlaşla yerində qurdalanır, əli ilə partanı döyəcləyirdi:
-Müəllimə, ola bilməz e. Mən axı bu yay onu görmüşdüm. Sağ-salamat idi.
-Hə, mən də görmüşdüm. Hələ bir beş-on dəqiqə söhbət də eləmişdik.
Mirvari müəllimə sinfi sakitləşdirmək üçün yenidən dilləndi:
-Sizi başa düşürəm, inanmaq çətindir. Amma nə edəsən ki, Allah-təalanın yazısı budur.
Əlini alnına, gözlərini isə partaya dikən