ə Ayan əlini onun saçlarında gəzdirib mehribanlıqla soruşdu.
-Nə olub axı?
-Heç nə caan. Hər şey yaxşıdır.-Züleyxa onu sakitləşdirdi.
Sevilin özünə gəlməsi ard-arda şok yaşayan sinfin üstünə sanki sərin su səpdi. Hamı yavaş-yavaş öz yerinə keçdi. Bircə İsmayıl lövhə paralelindəki divara söykənib boynunu buraraq Sevilə baxırdı.
Bir dərs keçdi. Özünə gələn Sevil hava almaq üçün Züleyxa ilə birlikdə pəncərənin qabağında durmuşdu. Mehdi, Əli, Yusif üçlükdə kədərlə Rəfiqə müəllimə ilə bağlı xatirələrini təzələyirdilər. Əli köks ötürərək:
-Yadınız gəlir, Rəfiqə müəllimə səkkizinci sinifdə bizi Tarix muzeyinə aparmışdı?-dedi.
-Hə, hələ Kənanla Zamiq itmişdilər də. –Yusif üzündə xəfif bir təbəssümlə dilləndi.
-Zamiq satqın çıxdı da
Əlinin bu sözü ona ünvanlandığını sanan Yusif dinməyərək gözlərini partaya dikdi. Onu belə görən Əli əlini onun çiyninə qoyaraq:
-Sən öz üstünə götürmə e, Yusif. Bu söz sənə aid deyil-dedi.
-Amma az qalsın, olacaqdı.
Mehdi özündən arxayın şəkildə:
-Görürsünüz ki, oxumamağın da öz faydaları var.-deyə dilləndi.
Bu vaxt onlara yaxınlaşan İsmayıl partaya söykənib əllərini qoynunda çarpazlayaraq söhbətə qoşuldu:
-Bu Rəfiqə müəllimə sizin sinif rəhbəriniz olub ki?
-Hə, amma o bizim təkcə sinif rəhbəriniz deyildi, həm də anamız idi.-Yusif köks ötürə-ötürə dilləndi.-İnanmıram ki, bu sinifdə, ya da məktəbdə ondan gül qədər inciyən şagird olsun.
-Nə olsun? Bəzilərinin gözü götürmədi də,-Mehdi acıqlı-acıqlı yumruğunu partaya vura-vura Yusifin sözünə davam elədi,-ayağının altını qazıdılar.
-Nə olub ki?-İsmayıl biraz da onlara tərəf əyilərək maraqla gözlərini qıydı.
-Rəfiqə müəllimə, onuncu sinfə qədər bizim sinif rəhbərimiz olub.
-Bağışla Əli, sözünü kəsirəm, o da Biologiya müəlliməsi idi?
-Yox, o, tarix idi. Köhnə direktorumuz qarışıq məktəbdə bir-iki nəfərin onunla arası yox idi. Onuncu sinifdə guya lisey yaratmaq adı ilə sinfimizi dağıtmağa çalışdılar. Bütün siniflərdən yaxşı oxuyanları yığıb imtahan edəcək, sonra da liseyə