salacaqdılar. Ən çox yaxşı oxuyan da bizim sinifdən idi, doqquz, ya on nəfər. Guya onlar da çıxsa sinifdə uşaq qalmayacaq bəhanəsiylə sinfə göz qoydular.
-Yaxşı oxuyanlarınızın hamısı imtahan verdi?
-Dörd nəfər xain çıxdı, qalan heç kim razı deyildi.
-Dörd yox, altı.-Yusif kinayə ilə gülümsədi-Bizi saymırsınız?
-Yusif, yaxşı da.
-Sən də getmişdin?-İsmayıl üzünü Yusifə tutdu.
-Hə, sevgilisi paralel sinifdən idi, o gedirdi deyə bu da onun həvəsinə düşmüşdü. Hələ bir Sevinci də özünə qoşmuşdu.-Mehdi Yusifin yerinə dilləndi.
-Sonra nə oldu?
-Valideynlərimiz aləmi bir-birinə vurdular, şikayət eləmədikləri yer qalmadı. Lisey yarandı, amma bizim sinfə toxuna bilmədilər. Düzdür, könüllü aparılanlar orada qaldı, amma zorla aparılanlar qayıtdılar.
-Zorla aparmışdılar imtahana?-İsmayıl heyrətlə Əliyə baxdı.
-Hə, bəs nə bilmişdin?-Əli kinayə ilə əlini havada yellədi.-Dəhşət idi e, burada.
-Amma zalımın qızının ürəyi yenə soyumamışdı,-Yusif ah çəkərək yenidən dilləndi,-direktor Rəfiqə müəlliməni yanına çağırıb nə demişdisə, yazıq həmin günü infakt olmuşdu. Arxasınca skoru gəlmişdi. O gün bu gün, yorğan-döşəyə düşdü, işləyə bilmədi.
-Hə nə olsun? Direktor axıra kimi yerində otura bildi ki? Çox keçmədi ki, onu da işdən atdılar.
Leyla yorun addımlarla sinfə girdi. Çox da yüksək olmayan səslə sinfə səsləndi:
-Uşaqlar, müəllimlərin çoxu yığışıb Rəfiqə müəlliməni yola salmağa gedirlər,-səsi titrəsə də özünü ələ alıb sözünə davam elədi,-Mirvari müəllimə tapşırdı ki, dərsin sonuna iyirmi beş dəqiqə qalıb, sakitcə sinifdə oturun, zəng olsun, gedərsiniz.
Hamı razlaşdı. Birdən bayaqdan pəncərənin qabağında dayanmış Kənan:
-Gedirlər.-deyə sinfə boylandı.
Hamı pəncərəyə axışdı. Məktəbin qabağında bir mikroavtobus, üç-dörd xarici maşın dayanmışdı. Kişi müəllimlərinin ikisi əllərində tutduqları əklili mikroavtobusa yerləşdirir, direktor da başqa bir müəllimlə söhbət eləyirdi. Digər tərəfdən də müəllim və müəllimələr də mikroavtobua minirdilər. Ayan özünü saxlaya bilməyib