basmağa başladı. Zərifə?! Bu ki, onun uşaqlıqda ölən bacısının adı idi! Bu qədər təsadüf ola bilməzdi.
-Tək qalmaq istədim, Nigar. Ona görə heç birinizə demədim.
Qız başıyla Kənanı işarə eləyib:
-Hə, görürəm, tək qalmısan.-dedi.
Beləcə onlar Kənandan aralandılar. Kənan isə yavaşca, divardan tuta-tuta pilləkəndə oturdu. Niyə axı, niyə Zərifə?!
Əl-üzünə su vurub özünə gələn Ayan Əlinin təklifi ilə bufetdəki masalardan birində oturdu. Əli oturmadan:
-İstəyirsən, çay alım?-dedi.
-Yox, yox, Əli. heç nə lazım deyil.-deyə Ayan etiraz elədi.-Oturaq, onsuz da gedəcəyik.
Əli razılaşıb onunla üzbəüz əyləşdi. Ayan salfet qutusunu əlində oynadır, Əli isə gözünü çəkmədən ona baxırdı. Ayan gözünü qutudan çəkməyərək dilləndi:
-Həyat nə insafsızdır. Həmişə yaxşı insanları tez aparır. Yaşamaq üçün gərək pis olasan?
-Elə bilirsən yaxşı insan olmaq asandır? Pislərlə, əyrilərlə mübarizə aparmaq, ömrünün sonuna qədər heç kimin qabağında əyilməmək elə bilirsən asandır?
Əli danışdıqca Ayan gözlərini salfet qutusundan çəkmədən ağır-ağır başını tərpədərək onun dedikərini təsdiqləyirdi.
-Rəfiqə müəllimə indi İnşallah ki, cənnətdədir. O, bu həyatda çox əziyyət çəkdi. Həm ailəsinə görə, həm də məktəbdə. Heç vaxt da heç kimə ağız açmadı. Ona görə də bütün şagirdlərin sevgisini qazandı. Bu hər müəllimə qismət olmur.
-Elədir e Əli, amma indi onun uşaqları neyləyəcəklər? Onlar hələ çox balacadırlar, axı.
-Onlar heç olmasa analarını tanıyırlar. Mən heç atamı görməmişdim ki.-Əli kədərli təbəssümlə ah çəkdi.-Onu ancaq şəkillərdən tanıyıram.
-Ayy, bağışla, Əli. Elə demək istəmirdim.-sözünə görə özünü narahat hiss eləyən Ayan əlini onun əlinin üstünə qoyub üzrxahlıq eləməyə çalışdı.
-Yox, yox, sən nə dedin ki? Narahat olma.-Əli də digər əlini onun əlinin üstünə qoydu.
Beş-on addım aralıda yüngül öskürək səsi eşidildi. Yusif, Sevinc və Asya əllərində Ayanla Əlinin çanta və gödəkçələri bufetin girəcəyində idilər. Səsə çevrilən Ayanla Əli onları görüb özlərini düzəltdilər. Yusif