b ikimərtəbəli bir evin qabağına çatanda Xalidə xala dayandı. Yerdən daş parçası götürüb rəngi solmuş, küncləri paslanmış darvazanı taqqıldatmağa başladı. Bu arada İsmayılın də ürəyi sürətlə döyünür, indi Sevili görəcək deyə sevinirdi. Digər tərəfdən qapıya kimsə yaxınlaşdı. Bu İsmayılın həyəcanını daha da artırdı. Qapının cəftəsi çəkildi və qapı açıldı. İsmayıl əlindəki zənbilləri son anda yerə salmadan dura bildi. Çünki qarşısındakı tamam başqası-Sevilin bacısı Sevda idi. O, ortaboylu, ortabədənli, qaraşın bir qız idi. Xalidə xala zənbilləri İsmayıldan alaraq qızına verdi. Qız maraq və təəccüblə İsmayıla baxır, İsmayıl isə içəri boylanaraq həyətdə Sevili axtarırdı. Dözə bilməyən Sevda anasından:
-Bu kimdir?-deyə soruşdu.
-Sevilin sinif yoldaşı.
-Onun sinif yoldaşlarını mən tanıyıram axı. Bu tanış gəlmədi.
-Bu il gəlib.
-Hə.-deyə başını yelləyən Sevda maraqla İsmayılı süzürdü.
-Bala, gəl qonağımız ol.-Xalidə xala mehribanlıqla üzünü İsmayıla tutdu.
-Yox, yox, xala, çox sağolun. Mən gedim.
-Sağol, oğul. Sənə də əziyyət verdim.
-Xoşdur, xala.-İsmayıl durduğu yerdən ayaqlanaraq getməyə tələsdi, sonra çəkinə-çəkinə-eee...Sevilə salam deyərsiniz.-dedi.
-Sağol bala, sağol. Salam göndərənlərin çox olsun.
Xalidə xala darvazanı örtüb içəri keçdi. İsmayıl isə məyus halda bir gözü arxada yoluna davam edirdi. Bir tərəfdən Sevili görmədiyinə məyus olurdusa, digər tərəfdən də ən azından evinin yerini öyrəndiyi üçün sevinirdi. Sevdayla Xalidə xala əlləri zənbilli pilləkənlə yuxarı çıxırdılar ki, Sevil onları qapıda qarşıladı. Xalidə xala qızını görcək:
-A qızım, harada idin?-deyə soruşdu
-Evdə idim, otağımda.
Sevda içəri keçdi. Sevil isə anasının əlindəki zənbili götürmək istəsə də anası ağırdır, gücün çatmaz deyə etiraz elədi. Sevil birtəhər zənbili anasının əlindən ala bildi.
-Bəs sənin gücün necə çatıb? Özü də ikisinə birdən.
-Mən gətirməməmişəm ki. Sağolsun, sinif yoldaşın kömək elədi.
-Kim?-Sevil arıtq qapının kandarına çata-çatda idi.
-İsmayıl.