Kənandn aralanıb yoluna davam elədi. Kənan isə yenə donmuş vəziyyətdə Zərifənin arxasınca baxırdı. Bu an arxadan çiyninə kiminsə əli toxundu. Kənan diksinərək arxaya döndü. Ələddin başıyla “Gedək” deyə işarə elədi.
Əli artıq bir həftə idi ki, hazırlıqlara başlamışdı. Gec başladığından proqramı çatdırmaq üçün hər gecə saat birə-ikiyə kimi yatmırdı. Onda özünün də başa düşə bilmədiyi bir həvəs,bir güc yaranmışdı. Elə qardaşıyla anası da bunun səbəbini tam mənasıyla anlaya bilmirdilər. Azərbaycan dilinə daha böyük həvəs və məsuliyyətlə yanaşır, qrupda da hamıdan yaxşı olmağa çalışırdı. Bir səbəbi bu fənni sevməsi idisə, digər səbəbi də Ayanla eyni binada olmağın verdiyi güc idi. Digər tərəfdən də Xatirə müəllimənin ona elədiyi bu yaxşılığın qarşısında borclu qalmaq istəmirdi. Saatın əqrəbləri birin yarısını göstərirdi. Yəni gecəni. Divanda yarıuzanılı vəziyyətdə test eləyən Əli ətrafına səpələdiyi kağız parçalarına baxıb dikəldi. Sağa-sola qanrılaraq:
-Off, hər yerim tutulub ki.-deyə mızıldandı.-Vaxtında oxumamaq budur da.-testi yana atıb gözünü ova-ova-Əşi, qalsın sabah dərsdə eləyərəm-dedi. Bu vaxt yerdəki kitabın içində bir ağ vərəq gözünə sataşdı. Əyilib vərəqi götürdü, əvvəl istədi ondan təyyarə düzəltsin, amma sonra nə düşündüsə dayandı. Vərəqə “A”lar yazmağa başladı. Sonra bu “A”lar dönüb Ayan oldular. Bunları yaza-yaza ağlına bir bənd şeir də gəldi. Vərəqdə boş yeri tapıb o şeiri də yazdı:

Ayrılıq ölümdü, sənnən ayrılsam
Yenidən yaşamaq mənimçün deyil
Axı his etməsəm səni qəlbimdə
Niyə boş dünyanı edirəm seyir?

Yazdığı şeiri bir neçə dəfə özü üçün də oxudu. Sonra vərəqi qatlayaraq kitabın içinə qoydu. Bir xeyli Ayanı düşünə-düşünə gözlərini tavana zilləyib yuxuya getdi.Günlər bir-birini qovaraq həftələrə calanırdı. Növbəti həftənin son dərs günü idi. Son yarım aydakı leysan yağışlarından sonra artıq iki-üç gün idi ki, hava yumşalaraq isinmişdi.
Birinci dərs Azərbaycan dilindən yoxlama yazı işi yazan on bir a-lar ilk dərsin tənəffüsündə idilər.