arxayın halda dilləndi.
-Niyə ki, ay Yusif? Sevinci ki, tanıyıram. Görmürəm neçə gündür Məcnun kimi havalı-havalı gəzirsən?
-Ə bir dəqiqə, dayan orada! O, mənim dostumdur. Bilər-bilməz danışma!-Yusif əsəbiləşməyə başladı.
-Yaxşı uşaqlar, dalaşmayın!-Əli onları sakitləşdirməyə çalışdı.
-Zarafat elədim də. Nə hirslənirsən?!
-Zarafatın da eləmək təhəri var.
-Sən mənə zarafat eləməyi öyrədəcəksən?!
-Bilməmək eyib deyil, öyrənməmək eyibdir.
-Uşaq-uşaq danışma! Buna bax!
-Ə özünsən uşaq!
-Nə deyirsən ə...?!
-Ay uşaqlar, dalaşmayın!-Əli yenə də araya girməyə çalışdı.
Söhbət həqiqətən də böyüdü. Artıq Yusiflə İsmayıl əlbəyaxa olmuşdular. Onları ayırmaq istəyən Əliyə isə artıq bir yumruq dəymişdi. Bütün məktəb bu səs-küyə yığıldı.

-Üzünə lənət ay Yusif! Lənət üzünə! İki dəqiqədə aləmi vurdun bir-birinə.-Sevinc Yusifin gözünün altına yaş dəsmalı qoya-qoya deyinirdi.
-Mən neyləyim ee, o başladı da...
-Hə inanıram, inanıram. Ara yerdə yazıq Əlini də şikəst elədiniz.
-Onu mən vurmadım, dee o sarı vurdu.
-Ə ,az danış orada!-İsmayıl arxadan dilləndi.
-Nədir ə?
Ara yenidən qızışdı.
-Otur yerinə!-Sevinc dəsmalı Yusifin gözünə necə basdısa:
-Ay mama! Gözüm!-Yusifin çığırtısı sinfi götürdü.
Arxa sırada Mehdiylə Ramazan İsmayılın üzünə-gözünə yaş dəsmal qoyurdular. Onun qabağındakı sırada isə Tariel Əlinin gözünə yaş dəsmal qoyurdu.
-Gözüm çıxdı, ay gədə! Ariel, dəsmalı gözümə niyə soxursan?
-Ver bura Tariel. Mən qoyaram.-Ayan dəsmalı ondan alıb butulkadan biraz su ilə islatdı və astaca Əlinin gözünün altına qoydu. Əli özünü necə xoşbəxt hiss edirdi, onu bir Allah bilir. Ağrısı da yaddan çıxmışdı.
Sevil də İsmayılın yanında durub ona baxırdı.
-Çox ağrıdır?
İsmayıl Sevilin yanında özünü sındırmamaq üçün özündən razı tərzdə:
-Yoox! Əsas mənim vurduğum ağrıdır bir nəfəri.-dedi.
-Yaxşı sakit, eşidəcək indi.
-Eşitsin də. Ondan qorxan var?
-İsmayıl! Bəsdir xahiş eləyirəm.-Sevilin səsini belə qaldırması hamının diqqətini çəkdi.
Elə bu vaxt sinif