eləməyə başladı.
-Yox, yox, bu...bu o deyil! Azərbaycanda o qədər Ayan var ki. Bəlkə elə öz qohum-qonşusudur?
O, bunun Əli tərəfindən yazıldığına əmin olsa da ünvanlananın Ayan olduğuna inanmaq istəmirdi. Fikirli-fikirli divandan qalxıb qələmi masanın üstünə qoydu. Kağızı əvvəlkitək ikiqat bükərək masaya vura-vura nə edəcəyini götür-qoy eləməyə başladı.
-Əliyə nəsə deyim ki? Yox, yox! Bəlkə elə vərəqi atım və bunu da unudum?
Elə bu vaxt əl telefonuna zəng gəldi. Kağızı masanın üstünə atıb telefona sarı qaçdı. Zəng edən anası idi. Bir xeyli onunla söhbətləşdi. Qapının zəngi basıldı. Qulağı telefonda saata boylandı. Altıya beş dəqiqə qalırdı. Qapıya qaçdı. Gözlükdən baxıb qapını açdı. Gələn Sevinc idi. Sevinci salamlayıb otağa ötürdü və telefonla danışa-danışa mətbəxə keçdi.
Gödəkçəsini soyunan Sevinc onu qatlayıb səliqə ilə divanın üstünə qoydu. Oturmaq istəyirdi ki, gözü yerdəki bükülü ağ kağıza sataşdı. Kağızın içindəki yazılar isə əməlli-başlı diqqətini çəkdi. Əyilib kağızı götürdü. Açıb oxudu, gördükərinə təəccüblənsə də bunun kimin işi olduğunu o dəqiqə başa düşdü. Gülümsündü, sonra öz-özlüyündə Əlini danladı:
-Ay səni, axmaq. Biraz diqqətli ol da. Xatirə müəllimənin əlinə düşsəydi, necə olacaqdı?! Yaxşı ki, birinci mən gördüm.
Danışa-danışa kağızı qatlayıb çantasına qoydu. Çox keçmədi ki, Ayan və qrupdakı digər üç nəfər də gəldi. Hazırlıq başladı. Deyəsən, bayaq tapdığı kağız Xatirə müəllimənin yadından çıxmışdı.
Telefon zəng çaldı. “Mən baxaram” deyib Leyla dəstəyi qaldırdı. Dəstəyin digər ucundan Günelin səsi eşidildi. Onu eşitmək Leylaya xoş deyildi. Çünki onun Güneldən də, Qəmərdən də zəhləsi gedirdi. Xoş-beş on beşdən sonra Günel dərslərin yerini xəbər aldı. Leyla candərdi ona dərslərin yerini deyib sağollaşmaq istəyirdi ki, Günel:
-Zivər müəllimədən soruşdun, mənim keçən dəfəki qiymətimi yazıb?-deyə onu saxladı.
-Bilmirəm, bu gün hirslənmişdi, soruşa bilmədim.
-Hirslənmişdi, niyə?
-Tariellə Səbuhi gülüşürdülər, dərsinə mane olurdular, o