o da dözə bilməyib üstlərinə qışqırdı. onlar da acıq eləyib sinifdən çıxdılar.
-A, doğrudan? Onlar lap qudurublar ki.
-Nə isə e, Günel. Dərs eləməliyəm, hələlik, sağol.
-Yaxşı, sağol.
Leyla birtəhər Güneli başından elədi. Dəstəyi yerinə qoyub bir-iki addım aralanmışdı ki, təkrar zəng gəldi. Yenə dəstəyi götürdü. “Alo” deməyə macal tapmamış o tərəfdən yenə də Günelin səsi eşidildi:
-Alo, az Qəmər, xəbərin var, Tariellə Səbuhi Zivər müəllimə ilə dalaşıblar? Ağızlarına gələni deyiblər. Onun da ürəyi tutub.
-Hə Günel, xəbərim var.
Yenidən Leylanın səsini eşidən Günel duruxdu. O yalnız indi ikinci dəfə Leylaya zəng etdiyinin fərqinə varmışdı.
-A, Leyla? Sənə yığmışam yenə də?
-Hə, Günel.-Leyla kinayə ilə dilləndi.
-Bağışla, səncanı. Nömrən redialda qalıb, fikirli-fikirli təzədən səni yığmışam.
-Halaldır sənə, vallah. Yarım dəqiqə əvvəl dediyim sözləri mənə necə sırıdınsa, özüm öz sözlərimi tanıya bilmədim. Allah ağıl versin!-deyib dəstəyi yerinə qoydu.
Saat səkkizə yaxınlaşırdı. Bu günlük sonuncu qrup da Xatirə müəllimə ilə sağollaşıb çıxdı. Üçüncü mərtəbədə Ayanla sağollaşan Sevinc pillələri düşməyə davam elədi. Anasına zəng eləmək üçün telefonunu çıxardı. Telefonda saat yeddiyə işləmiş anasından gələn iki cavabsız zəng var idi. Öz-özünə təəccüblənib təkrarən anasını yığdı. Operatorun verdiyi bəd xəbər isə kefini tamamilə pozdu.
-Offf, bu kontur nə vaxt qurtardı ee?!
Artıq birinci mərtəbədə-blokun qabağında idi. Blokdan çıxıb qorxa-qorxa sağa-sola boylandı. Anası görünmürdü. Hava küləkli idi, külək səmadakı buludları qovurdu. Həyət də səssiz olduğundan canına lap üşütmə düşmüşdü.
-Belə şey olar? Anam gəlməyib! Konturun yoxudur! Hava soyuqdur! Mən qorxuram!
O beləcə öz-özünə deyinirdi ki, telefonuna zəng gəldi. Sevinə-sevinə əlini cibinə atdı ki, anasıdır. Yusif idi.
-Hə, bircə sən çatmırdın!-deyib telefonu açdı.
Digər tərəfdən Yusifin kinayəli səsi gəldi:
-Tək qalmısan, dost?
Sevinc kövrək səslə əvvəlcə:
-Hə,-desə də sonra duruxub,-sən