haradan bilirsən?-deyə soruşdu.
-Nə bilim, quşlar dedi.-Yusif səs ifadəsini biraz yumşaltdı, daha mehribanlıqla soruşdu.
- Gəlim, götürüm səni?
-Məzələnmə də Yusif. İsti evində oturmusan, hələ bir məni ələ də salırsan?
-Doğrudan? Onda bir dənə arxana dön.
-Nə?-deyə Sevinc təəccüblə arxasına çevrildi. Gözünə inanmadı. Gördüyü yuxu idi, yoxsa Yusif həqiqətən də burada idi?!-Sən burada neyləyirsən?
-Sevinc, bəlkə telefonu söndürəsən. Konturum gedir e.
Sevinc özünə gəlib telefonu söndürdü. Yusif artıq ona çatmışdı. Sevinc isə hələ də heyrət içində idi.
-Anam göndərib səni?
-Yox, Xavər xalaya dedim ki, gəlməsin. Sevinci mən gətirəcəm.
Sevinc yenə də heç nə başa düşməmişdi. Sual dolu baxışlarla dostuna baxırdı.
-Dost, bəlkə gedək?
-Gedək, amma mən...
-Tarixlə Riyaziyyat hazırlıqlarının vaxtını dəyişdirmişəm. Ona görə də Xavər xalaya dedim ki, sən getmə. Mənim hazırlığım onsuz da qonşu binadadır. Bir yerdə gələrik.
-Mənə görə?
-Az, yoox!-Yusif gözlərini qaçırdı.-Onsuz qrupumu dəyişəcəkdim. Sıxıcı qrup idi, yarısı qız idi. Ülviyyə müəllimə ilə Azad müəllimi birtəhər yola gətirdim, günləri dəyişdilər.
Bu Sevinci çox da sevindirmədi. Bir anlıq Yusifin ona görə burada olduğunu düşünmüşdü, ən azı dost kimi. Amma bu Yusif idi. Öz xeyrinə olmasaydı, burada olmazdı. Araya çökən sükutu Yusif pozdu:
-Çox gözlədin?
-Yox.
-Çox qorxdun?
-Yox.
-Yalan demə. Sən qaranlıqdan qorxursan. Daje deyim, sən axşam vaxtı göy üzünə baxmaqdan da qorxursan.
-Düzdür.
Araya yenə sükut çökdü. Bu dəfə Sevinc nəsə xatırlamıştək dayanıb çantasının ağzını açmağa başladı.
-Sənin bu dostun bir dəfə öz başına iş açacaq.
-Kim?
-Əli.-Sevinc çantasından bayaq tapdığı kağızı çıxarıb Yusifə uzada-uzada-Mən tapmasaydım, onun halına vay olmuşdu.-dedi.
-Bu nədir?-kağızı alan Yusif qaşlarını çatıb bir Sevincə, bir də kağıza baxdı.
-Oxu, bilərsən.
Yusif kağızdakıları oxuya-oxuya öz-özünə gülümsədi.
-Ay səni, axmaq.-sonra üzünü Sevincə tutub-Haradan tapmısan bunu?-deyə