ə soruşdu.
-Xatirə müəlliməgildən. Yerdə idi, yaxşı ki, görüb tez götürdüm. Bildim ki, bizdən əvvəlki qrupda Əli olub. Xatirə müəllimə tapsaydı vay olmuşdu onun halına. Verərsən özünə, deyərsən ki...-Sevinc duruxub Yusifə baxdı.-Doğrudan nə deyəcəksən? O axı mənim bildiyimi bilmir.
Yusif gözlərini qıyıb fikrə getdi.
-Belə eləyərəm də. deyərəm Sevinc tapıb, amma mən Sevinci inandırdım ki, xalan qızına yazmısan. Onun onsuz da Ayan adında xalası qızı var.
-Doğrudan, nə yaxşı?
-Narahat olma, düzələn işdir.-Yusif kağızı qatlayıb cibinə qoydu.
Sevinc özündən ixtiyarsız ah çəkdi.
-Ehhh, sevgi gör insana nələr elətdirir.-deyib öz-özünə gülümsədi.
Yusif maraqla onu süzüb:
-Ahın dağlara!-dedi. Sonra yadına nə düşdüsə-Dost, deməyəcəksən?-deyə soruşdu.
-Nəyi?-duruxan Sevinc Yusifə baxdı.
-Ahının səbəbkarını. Daha doğrusu, o bəxtəvər insanın kim olduğunu?
-Hansı bəxtəvər?-Sevinc guya heç nə başa düşməmişdi.
-eee Sevinc! Kimi sevdiyini deməyəcəksən?
Sevincv özünü itirdi. Nə deyəcəyini, nə uyduracağını bilmirdi. Yusif onu yaman yerdə haqlamışdı.
-Mən heç kimi sevmirəm!
-Yalan deyirsən!
-Hə, lap sevirəm. Bundan sənə nə?!
-Elə oldu? Deməli mənə deməyə ehtiyac görmürsən, hə? Demə! Mən də səni dost bilmişdim.-Yusif incik səs tonuyla bunları deyib addımlarını yeyinləşdirərək ondan aralanmaq istədi.
-Yusif!-deyə Sevinc qolundan dartaraq onu saxladı.-Yaxşı, deyəcəm.
-Bax, bu başqa məsələ.-razı qalan Yusif ürəyində öz-özünə fikirləşirdi: “Görəsən nə uyduracaq? Sevinc hara, sevgi hara? Guya onu tanımıram?”
“Yaxşı, bunu sən istədin, Yusif”-deyə Sevinc də öz növbəsində fikirləşib sözə başladı:
-Lap uşaqlıqdan bir oğlandan xoşum gəlirdi. Demək olar ki, bir yerdə böyümüşdük.
Yusif heyrət və təəccübdən gözlərini dörd açıb Sevincə qulaq asırdı. O, Sevincdən bu qədər cəsarətli etiraf gözləmirdi.
-Elə şirin uşaq idi ki. Sonra biz böyüdük. Bu şirin uşaq da çox yaraşıqlı bir oğlan oldu.
Yusif xəyallarında uçurdu. Aman Allah, yoxsa Sevinc...?
-Amma sonra,-Sevinc balaca