uşaqlartək dodaqlarını büzdü,-onlar Moskvaya köçdülər.
Yusif xəyallarından təpəsi üstdə yerə dəydi! Özündən ixityarsız:
-Kim?-deyə soruşdu.
-Anamın rəfiqəsigil də. Onun oğlu var idi axı, Cavid!-Sevinc əllərini sinəsində çarpazlayıb gözlərini yumdu,-İndi o qədər uzaqdadır ki. Üç il əvvəl gəlmişdilər, bir həftə qalıb getdilər. Onda elə xoşbəxt idim ki... Kaş yenə gəlsəydilər...
Yusifin xəyalları yerdə sürünürdü. Onsuz da lap uşaqlıqdan Caviddən xoşu gəlmirdi. İndi onun sevdiyi qızın sevdiyi oğlan olduğunu eşitmək isə Yusifi dəli eləyirdi.
-Djavid! Heç xoşum gəlmir də o gədədən.-deyə ağzını büzdü.
-Heeyy! O gədə deyil! Onun adı Caviddir. Cavid!-Sevinc yenə bayaqkıtək xumarlandı.
Həmin gecəni Yusif səhərə kimi yata bilmədi. Yatağında o tərəf-bu tərəfə dönür, hey fikirləşirdi. Amma heç cür Sevincin dediklərinin doğruluğuna özünü inandıra bilmirdi. Bəlkə də inanmaq istəmirdi. İnsan özündən kilometrlərlə uzaqda olan, illərlə görmədiyi birini necə sevə bilərdi? Bəlkə Sevinc yalan deyirdi? Yox, niyə yalan desin? Onda nə?! Onu narahat eləyən nə idi? Sevincin ona yalan danışması, ya başqasını sevməsi? Əlbəttə, Sevincin də hisləri var, o da sevə bilər. Bəs Yusifin içindəki bu narahatlıq nə idi? Dostunu başqa biri ilə paylaşa bilməmək, ya qısqanclıq? Yoxsa “Əşi, bu da keçər. Mən özümü tanıyıram.” deyə-deyə yoxsa bir ay idi özünü aldadırdı? Yoxsa bu dəfəki hisləri daha gerçək, daha dərin idi? Yusif fikirləşdikcə daha dərinə batırdı. Ürəyi tez-tez döyünür, nəfəsi daralırdı. Başında ağrı hiss eləməyə başladı. Sanki beyninə qan işləmirdi. Çarpayısında dikəlib oturdu, əllərilə başını möhkəmcə sıxdı.
-Dəli oluram, nədir?-deyə öz-özünə pıçıldadı.
Durub işığı yandırdı. İdman formasının üstlüyünü geyinib işığı söndürərək otağından çıxdı. Evdəkilər oyanmasın deyə barmaqlarının üstündə mətbəxə keçdi. Oradan da eyvana (balkona). Hava soyuq idi. Gecənin soyuğu bir başqa olur. Titrəsə də geri qayıtmadı. İçəri boylanıb mətbəxin saatına baxdı. Üçə on beş dəqiqə işləyirdi. Bütün