, Yusif, İsmayıl, Kənan, bir də “b” sinfindən iki oğlan. Daha bilmirəm, yusif bizimlə sıxılırdısa, o ayrı məsələ.
Sevinc çaşqınlıq içərisində Ələddinə qulaq asır, eşitdiklərinə ianana bilmirdi. Yusif niyə belə eləmişdi? Bəlkə indi keçdiyi qrup daha maraqlı idi? Bəlkə onu həmin qrupa keçməyə vadar eləyən kimsə var idi?

İsmayıl gitarasını çamadanından çıxarıb bir xeyli tamaşa elədi. Bura köçəndən sonra o, ilk dəfə idi ki, gitarasını əlinə alırdı. Bəlkə də səbəbi var idi.
İsmayıl musiqiyə olan həvəsindən bir neçə il simli alətlər-gitara sinfində oxumuşdu. Tez-tez köçəköçdə olduqlarından musiqi təhsilini də yarımçıq qoymalı olmuşdu. Ancaq o, bunun üçün məyus olmurdu. Çünki bu bəzən dincəlmək, asudə vaxt keçirmək, ad günü və digər şənliklərdə dostlarıyla əylənmək, təbiətin qoynunda onun gözəlliklərinə nəğmələr qoşmaq üçün İsmayıla çox lazım olurdu. İndi isə...ürəyinin ta dərinliklərində olanları, heç kimə, özünə belə anlada bilmədiklərini dilə gətirmək üçün həzin musiqiyə ehtiyac duyurdu.
Gitaranı götürüb dizinin üstünə qoydu. Sinəsinə sıxıb köklədi. Bir-iki simi tərpədib dayandı. Nə oxuyacaqdı? Ürəyindəkilərə tərcüman olacaq, onun ihsslərindən bəhs edəcək sözlərə ehtiyacı var idi. Gözlərini yumdu. Sevilin o ürkək və məsum baxışlarını xatırladı. Gülümsündü. Yavaş-yavaş barmaqlarını simlərdə gəzdirməyə başladı. Barmaqları simlərə toxunduqca otağa həzin musiqi yayılırdı. Biraz sonra bu musiqiyə İsmayılın səsi də əlavə olundu:

Anidən toqquşanda
Gözlərin gözlərimlə,
Ürəyim tir-tir əsdi
Bilmirəm bu nə hisdir?
Nə bacımsan, nə dostum
İndi özün fikirləş.
Səni necə çağırım
Bəstəboy, sarışın qız,
Yoxsa Ağlayan Günəş?

Noyabr ayının on doqquzu, həftənin bazar ertəsi günü idi. Mətbəxdə əkiz tayı ilə səhər yeməyini yeyən Nuray anasını səslədi:
-Mama, çayın soyuyur axı, gəlmirsən?
Otaqdan Zümrüd xalanı səsi eşidildi:
-Siz yeyin, gəlirəm. Yerləri yığışdırıram.
Bir neçə dəqiqə keçmədi ki, içəridən telefon səsi eşidildi. Zümrüd xala astaca otağın qapısını