örtdü. Qızlar bir-birilərinə baxdılar. Onlar artıq zəng eləyənin kim olduğunu bilirdilər. Zümrüd xala ürəksiz şəkildə telefonu açdı. Laqeydcəsinə:
-Eşidirəm.-dedi.
Telefonun digər ucundan qalın, kobud və olduqca hirsli kişi səsi gəldi. Bu Zümrüd xalanın həyat yoldaşı, əkizlərin atası Bəhram idi.
-Çox da eşidənə oxşamırsan. Nə hoqqalardan çıxmısan yenə də orada?
-Heeyy, mənə qulaq as! Bu da sənin üçün srağa günkü deyil ha! Danışığına fikir ver! –Zümrüd xala özü də bilmədən səsini qaldırdı.
-Az, mənə danışıq öyrətmə e, sən! Hərəkətlərinə fikir ver. Unutma ki, hələ də Fətəliyevlərin familiyasını daşıyırsan!
-De, sən öl?! Agentlərin yenə də nə çatdırıblar sənə?
-Nə görüblər, onu da çatdırıblar. Sənin dörd gün əvvəl Bayramın maşınında nə ölümün var idi? Utanmırsan, özün boyda qızların var?
-Birinci, sən get, o agentlərinə de ki, gözlərinə oçki yazdırsınlar. Bayramın maşınında arvadı da var idi. İkincisi də ki, o qızlar təkcə mənim deyil. Sən də hərəkətlərinə fikir ver. Atasan, atalığını elə!
-Eləyirəm də! Bəs hər ay o qədər pulu hara göndərirəm?
Zümrüd xala əsəbindən gülməyə başladı:
-Hansı pulu?! Altı aydan bir göndərdiyin üç yüz-beş yüz manatı deyirsən? Ə, heç olmasa, dilinə gətirmə. Rusyetdə, kimlərlə hə hoqqalardan çıxırsan, öz işindir. Heç sənin göndərdiyin yetimpayı da lazım deyil. Heç olmasa, ayda bir dəfə zəng elə, bu yazıqların halını xəbər al da. Keçən ayın iyirmi üçü ad günləri idi. heç yadına düşdü?
-Zəng eləmişdim. Ev telefonu bağlı idi. Sən də götürmədin.
-Ayə, yaxşı. İnsan bu qədər yalançı olmaz. De ki, yadımdan çıxmışdı da.
-İnanmırsan, öz işindir. Sənə çənə yoran deyiləm. Qızlara ver. Konturum qurtarır, tez ol.
Zümrüd xala bir anlıq dinmədi. Fikirləşdi ki, acıqla qızların dərsdə olduğunu desin. Amma sonra yenə də fikirləşdi ki, qızlarına bunu eləməyə haqqı yoxdur. Ona görə də bayaqkından fərqli sakit tərzdə:
-Gözlə.-dedi.
Çarpayısından durub qapıya tərəf getdi. Qapını açanda isə gözlərinə inana bilmədi. Qızların hərəsi qapının bir