r tərəfində oturub dizlərini qucaqlayıb başlarını dizlərinə dayamışdılar. Onlar qapının açılmasından diksinib analarına baxdılar. Nuray ağlayır, Günay isə əsəbindən dişlərini bir-birinə sıxmışdı. Bu mənzərədən ürəyi parçalanan Zümrüd xala birtəhər özünü ələ alıb:
-Siz burada neyləyirsiniz?-dedi.-Durun, gəlin atanızla danışın.
Qızlar “İstəmirik” deyə etiraz elədilər.
-Necə yəni istəmirik? O, sizin atanızdır. Mən sizə belə öyrətmişəm?-deyən Zümrüd xala qızlarına tərəf əyilib saçlarını sığalladı.-Mənim xətrimə. Sonra deyəcək ki, sən qoymursan, danışmağa. Üç-beş kəlimə danışın, bəsdir. Yaxşımı?
Qızlara iç çəkərək razılaşıb ayağa qalxdılar. Nuray özünü saxlaya bilməyib yenidən ağlayaraq anasına sarıldı. Onu belə görən Zümrüd xala digər qızına göz elədi:
-Get, hələlik, sən danış.
Günay telefona yaxınlşadı. Soyuq və etinasız şəkildə:
-Hə, papa?-dedi.
-Necəsən, qızım? Günay necədir?
Günay laqeydliklə gülümsündü:

-Günay səninlə danışır. Səsimizi də unutmusan?
-Qarışdırdım e qızım. Dərsləriniz necə gedir?
-Hə, qınamıram. Gör nə vaxtdır, zəng eləmirsən. Çox şükür, dərslərimiz də yaxşı gedir, həyatımız da. Bizə və anama görə heç narahat olma. Fətəliyevlərin başını aşağı salacaq heç nə eləmirik.
-Anan öyrədib bu dilləri sənə?
-Yoox. Anamın nələr çəkdiyini görmək, başa düşmək üçün kifayət qədər böyümüşəm. Sənin xatirində yəqin qoyub getdiyin yaşda-on bir yaşında qalmışıq. Amma bizim uje on yeddi yaşımız var. İnşallah, bu gün, sabah universitetə də girəcəyik. Onda da yanımızda olmayacaqsan?
Bəhram əmi heç nə demir, sakitcə qulaq asırdı.Dərindən ah çəkdi.
-Gələcəm, qızım. Söz verirəm, gələcəm.
-Papa, söz vermə, gəl.
Telefon anidən məşğul verməyə başladı. Günay da bu tərəfdən dəstəyi yerinə qoydu. Anasına baxıb:
-Sərf eləmədi, deyəsən. Zanit verdi.-dedi.
-Yəqin konturu qurtarıb. Bayaq elə deyirdi.
Zümrüd xalanın gözləri dolmuşdu. Bayaqdan ağalaya-ağlaya ona sarılan Nurayı özündən aralayıb:
-Get, əl-üzünə su vur.-dedi.-Hıçqırırsan.-sonra üzünü Günaya