tutdu.-Sən atanla niyə elə sərt danışdın?
-Elə lazım idi.
-Günay! Həddini aşma! Bizim problemlərimiz sizə aid deyil.
-Doğrudan, mama?! Bəs niyə onda arada biz qalmışıq? Bəs niyə qonum-qonşu “Bunların ataları Rusyetdə min oyundan çıxır, anaları da burada” deyə qeybət eləyirlər?
-Qələt eləyir, onu kim deyirsə!
-Dərs orasıdır ki, eləyirlər də, mama. Qonum-qonşunun nəyinə lazımdır? Ərləri yanında, kefləri də yerində. Atamız da orada öz kefində. Pulundan arıtq qalanda üç-beş manat göndərir. Olan burada bizə olur:üçümüzə. Başımızda böyük yoxdur, deyə, hər itin-qurdun sözünü götürürük.
Zümrüd xala qızının dedikləri qarşısında dinə bilmədi. Çünki qızı tamamilə haqlı idi. Sadəcə əllərini belinə qoyub ofuldaya bildi.Saat 07:40 idi. Ayan sinif otağının qapısını açıb işığı yandırdı. Gödəkçəsini soyunub asılqandan asdı. Sonra partaları düzəltdi. Əlini qızdırıcıya vurdu. Soyuq idi. Pəncərənin qabağında dayanıb çölə bir müddət çölə baxdı. Hava buludlu, küləkli və çox soyuq idi. Bu vahiməli hava insanda sanki bir qəribə qorxu yaradırdı. Küləyin bir istiqamətə qovduğu boz, əcayib buludlar insaı dəhşətə gətirirdi. Ayan həm təklikdən, həm də ki, çölün tükürpədici mənzərəsindən sıxılıb pəncərədən aralandı. Keçib yerində oturdu. Çantasını açıb kitab-dəftərini çıxardı.
Atası evdə olduğundan və havanın bu cür soyuq olması səbəbilə Xatirə müəllimə ilə Ayanı məktəbə Akif dayı-Ayanın atası gətirmişdi. “Gecikərik” təlaşıyla evdən tələm-tələsik çıxan Ayanla Xatirə müəllimə məktəbə hamıdan tez çatmışdılar.
İndi Ayan sinifdə təmtək idi və çox sıxılırdı. Qolundakı saata baxdı. Atrıq səkkizə on beş dəqiqə qalırdı. Dəhlizdən tək-tük şagird və müəllim səsləri eşidilirdi. Kimsə qapıya yaxınlaşdı. Qapının dəstəyini astaca aşağı əydi və qapını açdı. Əli idi. İçəri girmək istədi. Amma Ayanı içəridə tək görcək duruxdu. Dal-dala çölə çıxıb qapının nömrəsinə diqqətlə baxdı. Sonra yenidən içəri girdi. Qapının arxasına, sinfə diqqətlə göz gəzdirdi. Ayan diqqət və maraqla ona baxırdı. Əli