anasının dediyi”can” qədər. Dərindən ah çəkdi.Həsrət və təbəssüm dolu gözlərlə Ayana baxdı. Ayan Əlinin bu baxışlarından özünü narahat hiss elədi. Pozanla karandaşı partanın üstünə qoyub durub öz yerinə getdi.

On dəqiqə keçmədi ki, uşaqların demək olar ki, hamısı gəldi. Amma hələ Mirvari müəllimə gəlməmişdi. Nurayla Günay kefsiz halda oturub dərs təkrarlayırdılar. Amma fikirləri bayaqkı hadisədə idi. Leyla arxaya dönüb onlardan nə olduğunu xəbər alsa da qızlar “Heç nə, sonra danışıarıq” deyə onu yola verdilər.
Sevinc Ayanı səsləyərək Asyanı xəbər aldı. Məlum oldu ki, yenə bütün gecəni musiqi dərsinə hazırlaşan Asya yenə də səhər oyana bilməyib dərsdən qalıb. Sevinc Ayana boş yeri işarə edərək:
-Yanında otura bilərəm?-deyə soruşdu.
-Hə, əlbəttə. Bəs...?-Ayan başıyla Yusifi işarə elədi.
-Yusif, Ayanın yanın keçsən, inciməzsən ki?
-Yox, niyə inciyirəm ki? Elə mən də Əlinin yanına keçmək istəyirdim. Mehdi də yoxdur.
-Aha, təşəkkürlər.-Sevinc kitab-dəftərini və çantasını götürərərək Ayanın yanına-Asyannı yerinə keçdi.
Yusif də eyni qaydada Əlinin yanına.
-Salam.-kitab-dəftərini stolun üstünə qoydu.
Əli onu görüb maraqla soruşdu:
-Nə oldu, küsmüsünüz yenə də?
-Yoox, Allah eləməsin. Avrasiya idik, Avropa ilə Asiya olduq.-Yusif Əliyə göz vurdu, sonra oturduğu yeri göstərərək-Bilmirsən, bu çənə niyə gəlməyib?-deyə soruşdu.
-Mehdi? Nə bilim ə? Ondan baş çıxarmaq olur?
Yusif arxaya dönüb baxdı. Sonra yenidən Əlidən soruşdu:
-Bu smaylik niyə gəlməyib?
-Nə bilim. Onu da get Sevildən soruş.
Sevil sol əlini çənəsinə dayayıb həsrətlə qapıya baxırdı. Züleyxa bunu hiss eləmişdi. O, Sevil bərabərliyində əyilib diqqətlə qapıya baxdı.
-Caaan, qorxma gələcək.
Sevil diksindi.
-Hə?! Nə?-deyə Züleyxaya sarı döndü.
-Deyirəm qapıya elə diqqətlə baxma. Səhv başa düşərlər.
-Nəyi?
-Elə bilərlər kimisə (Züleyxa bu sözü xüsusi eyhamla dedi) gözləyirsən.
Sevil səs tonunu dəyişdi:
-Mən heç kimi gözləmirəm.
-Bilirəm. Amma yenə də səhv başa düşərlər. İndi onlar haradan