n bilsinlər ki, sən “heç kimi” gözləmirsən?
-Zülüş, bəsdir də.-incik tərzdə Züleyxaya baxan Sevil gözünü qapıdan çəkib başını partasının üstünə qoydu.
Sevinc qoluyla Ayanın qoluna vuraraq Sevili göstərdi və astaca pıçıldadı:
-Caan, gör necə gözü yoldadır e.
-Hmm.-Ayan gülümsədi.-Yaraşırlar amma.
-Hə. İkisi də sarı.
-Üzdən də oxşardırlar. Sanki bir-biriləri üçün yaradılıblar. Allah sonlarını xeyir etsin.
-Amin! Amma görürsən, ikisi də necə bicdir. Saman altından su yeridirlər. Sanki biz qoyunuq?
-Neyləsinlər ay Sevinc? Aləmə car yaysınlar? Bəlkə heç bir-birilərinə heç nə deməyiblər?
-Ola bilər.
Sevinc bir qədər susdu. Sonra yenidən Ayandan soruşdu:
-Canım, səncə “o” sənin yaxınında olsa daha yaxşıdır, yoxsa uzağında?
-Kim?
-Məsəl üçün də, sevdiyin insan. Səncə “onu” hər gün görüb danışmq, amma ürəyindəkiləri deyə bilməmək daha yaxşıdır, uzağında olub aydan-ildən bir dəfə səsini eşitmək, ya bunlar kimi,-Sevili işarə edərək-görmək, amma danışa bilməmək?
-Heç biri yaxşı deyil, ən yaxşısı onu burada,-Ayan əlini ürəyinin üstünə qoydu,-hiss eləyə bilməkdir.
-Vauu... Sən bizim sakit Ayana bax. Kim var orada?
-Heç kim.-Ayan özünü itirməyərək dedi.-Bəs səninki haradadır? Ürəyindədir, yoxsa yanında?
-Heç yerdə!-Sevinc gözlərini qaçırdı.-Elə biri yoxdur.
-Ona görə soruşdun?
-Mən sevgiyə inanmıram. Boş şeydir.
-Elə belə deyəndən qorx deyiblər.
Əli danışdıqca Yusif də qəhqəhə çəkib gülürdü.
-Hayy səni! Ay daaa, gör nələri qaçırmışam. Ha, ha, ha!
Səsdən narahat olan Nuray arxaya dönüb acıqlı-acıqlı ona baxdı:
-Yusif, biraz yavaş da! Sinifdə səndən başqa da adam var.
-Doğrudan? Bağışla, bilmədik.
Günay da arxaya döndü.
-Gülməyin də bir təhəri var da. Səsini atmısan başına. Sinifdəsən e sən!
Yusifin üzünün ifadəsi dəyişilməyə başladı.
-Dedim də bağışlayın bacılar, bilmədim!
-Bilmədin, bundan sonra bil!-Günay daha da onun üstünə getməyə başladı.
Yusif isə əsəbindən dodaqlarını çeynəyir, əliylə alnını möhkəm-möhkəm ovur, gözlərini bərk-bərk yumub