s emblemi olan tünd göy rəngli təzə kostyuma baxaraq soruşdu:
-Hmm. Xeyirdirmi, belə bəzənib-düzənib gəlmisən?
İsmayıl gülümsədi:
-Xeyr müəllimə, elə-belə.
-Yaxşı, keç otur. Bir də gecikmə.
İsmayıl yerinə keçdi. Kərəm əlini burnunun ətrafında yellədə-yellədə üzünü turşudaraq:
-Ə bu nədir? Duxu qazanına zada düşmüsən? Burnumun dirəyi qırıldı ee.-deyə deyindi.
Yusif də ona qoşuldu:
-Səncanı, səhvən odikolonu üstünə dağıtmamısan?
İsmayıl ağzını büzərək:
-He, he, he. Çox gülməlidir-dedi..
Əli də arxaya dönərək soruşdu:
-Xeyirdir qardaş? Yaman bəzənib-düzənmisən?
-Xeyirdir, xeyirdir. Sonra deyərəm.
Sevil özündən ixtiyarsız çiyninin üstündən oğrun baxışlarla İsmayıla baxırdı. Bu baxışlardan xəbərdar olan İsmayıl ona gülümsədi. Özünü itirən Sevil tez üzünü qabağa çevirdi. Züleyxa əyilərək onun qulağına pıçıldadı:
-Özünü ələ verirsən e, xəbərin var?
-Neyləyirəm ki, mən?
Züleyxa daha ciddi bir tərzdə:
-Arxaya az bax!-dedi.
Yusif barmağıyla arxa partanı taqqıldadaraq fikri hələ də Sevildə olan İsmayıla dedi:
-Smayl, bəlkə oturasan?Sinifdə səndən başqa da adam var e.
İsmayıl tez özünü yığışdırdı:
-Yaxşı, otururam da. Nə olub?
Yusif gözlərini qıyaraq axırıncı dediyi cümləni bir də götür-qoy elədi:
-Bu söz mənə tanış gəldi axı.
Mirvari müəllimə jurnalı yazıb qələmi jurnalın üstünə qoydu, eynəyini gözündən aralayıb barmaqlarını bir-birinə keçirdi, sinfi diqqətlə süzüb dedi:
-Görürəm, bayaqdan yaman dil-dil ötürsünüz. Yəqin dərsə də belə hazırsınız?
Heç kim dinmədi.
-Hmm, nə vermişdim?
Ələddin həvəslə dilləndi:
-“İrsiyyətin aralıq xarakteri”, paraqraf səkkiz.
-Kim hazırdır?
Yenə də heç kim dinmədi. Mirvari müəllimə təəssüflə başını buladı. Sonra üzünü Ələddinə tutaraq dedi:
-Gəl, Ələddin.
-Müəllimə, təkrarlayım da biraz.
Mirvari müəllimə eynəyini jurnalın üstünə ataraq narazı və əsəbi halda ona baxdı:
-Mənim yaxşı oxuyanıma bax da! Bu da “təkrarlayım” deyir Nç!-sonra saatına baxdı-Beş dəqiqə vaxt verirəm. Çağıranda kim bilməsə, ikisini