alacaq.(MəktəbTənəffüsdə dostları İsmayılın başına yığışmışdılar. Yusif gülə-gülə deyirdi:
-Deyirəm axı, bu niyə bəzənib-düzənib gəlib. Ad günü imiş.
-Hmm, bir il də qocaldım.
-Neçə yaşın oldu?-deyə Əli soruşdu:
-On yeddi.
-Pah, görən də deyər yetmiş yeddi yaşı olub. On yeddi nə yaşdır ki?-Ramazan əlini onun çiyninə vurdu.
-Ə, bu başqa şeyə görə deyir e qocaldım.-Yusif başıyla arxanı-Sevili işarə elədi.
-Hə də, daha bilirsiniz də, nə gizlədim?
Əli soruşdu:
-Bəs, o, nə vaxt biləcək?
İsmayıl çiyinlərini çəkdi. Yusif onu məzəmmət eləməyə başladı:
-Necə yəni, bilmirəm? Get, qısa, konkret de ki, bu budur. “Hə” hə, “Yox” yox!
-Belə demək asandır e Yusif. Sənə nə var, sənin işlərini Sevinc düzəldirdi. Deyə bilirsən, indi de.-Əli isə Yusifin üstünə düşdü.
-Mən daha özümə söz vermişəm. Mənimki qızlarla qurtardı!
-Yaxşı da, özünü aldadırsan, ya bizi?
-Heç kimi aldatmıram.
Əli ilə Yusif aralarında mübahisə edir, Ramazan maraqla onlara baxırdı. İsmayıl isə öz aləmində idi. Əlində qələmi fırladaraq öz-özünə gülümsəyirdi.

Ayan Züleyxaya İngilis dilindən nəsə başa salırdı. Ona görə də Sevinc Sevilin yanında oturmalı olmuşdu. Sevinc o tərəf, bu tərəfə dönür, Sevilin ağzını aramaq, onun İsmayılla bağlı fikrini öyrənmək üçün söhbət axtarırdı. Sevil isə həmişəki kimi sakitcə oturub kitaba baxsa da fikri başqa yerdə idi. Sevinc söhbətə bir yerdən başlamaq qərarına gəldi.
-Sevil, bacın əvvəlki kimi salonda işləyir?
-Yox, hələ tam işləmir, hələ ki, öyrənir.
-Lap yaxşı.-Sevinc Sevilə gülümsəsə də öz-özünə fikirləşirdi. “Guya sözü İsmayıla gətirəcəkdim. İndi söhbəti necə döndərim? Hə, fikirləş Sevinc, fikirləş!” Nə qədər fikirləşsə də ağlına məntiqli bir fikir gəlmədi. Birdən gözü Sevilin dəftərdə sadə karandaşla çəkdiyi rəsmə sataşdı. Qıza bənzəyirdi. Hüznlü siması, dalğın gözləri, küləklə uçuşan saçları olan bir qız. Sevinc maraqla rəsmə baxıb soruşdu:
-A, sənsən?
-Nə bilim. Oxşayıram?
Sevinc diqqətlə əvvəlcə rəsmə, sonra Sevilə baxdı.
-Elə də yox. Amma