a gözəl çəkirsən. Mənalı gözləri var. Sanki ürəyində böyük bir əzabı, sevgini gizlədir.
Sevil ah çəkdi:
-Hə, bəlkə də.
-Hamının ürəyində özünə görə bir dərdi, baş tutmamış arzusu olur. Amma bu cür kədər hamının gözlərində olmur axı.
-Yəqin, bəziləri buna əhəmiyyət verir, bəziləri isə barışmağı bacarırlar.
-Səndə də olub?-Sevinc deyəsən axtardığı fürsəti tapmışdı.
-Hamıda olur.
-Səndə olub?
Sevil bir qədər susdu. Sonra köks ötürərək asta-asta dedi:
-Atamı itirməsəydim, bəlkə mən də sizin kimi harasa hazırlaşmış olardım. Rəssamlıq təhsili almaq mənim uşaqlıq arzum idi. Amma neyləmək olar ki, insan bəzən istədiyi şeyləri yox, istəmədiyi şeyləri etməli olur.
-Can, bağışla.-Sevinc əlini Sevilin əlinin üstünə qoyaraq-Bilsəydim, bu söhbəti açmazdım.-dedi.
-Eybi yox, narahat olma.
-Allah böyükdür, dua elə, İnşallah bu arzun yerinə yetər.
-Kaş ki. Onsuz da gücüm ancaq duaya çatır.
Sevincin “ağız aramaq” cəhdi bu dəfə də boşa çıxdı.

Azərbaycan dili dərsi idi. Xatirə müəllimə sinfə girib uşaqlarla salamlaşdı. Bir gözü Əlidə idi. Artıq bir həftəyə yaxın idi ki, o, Əliyə beləcə göz qoyur, sinifdə və hazırlıqda onun hər hərəkətini izləyirdi. Hazırlıqda qəsdən tez-tez Ayanın adını çəkir, Əlinin reaksiyasını öyrənməyə çalışırdı. Əli isə özünü ələ verməmək üçün əlindən gələni edirdi.
Davamiyyəti yoxladıqdan sonra Xatirə müəllimə üzünü uşaqlara tutub dedi:
-Bu gün dərs soruşmayacağam, amma...-onun sözü ağzında yarımçıq qaldı.
-Yenə də inşa yazırıq?-Kənan maraqla soruşdu.
-Yox, cümlə təhlili edəcəyik. Gəl, Ayan.
Ayan lövhəyə çıxdı, təbaşiri götürüb Xatirə müəlliməyə baxdı.
-Yaz, “Bizim məktəb dağların qoynunda yerləşir.”
Sinifdə pıçapıç başladı. “Nç, nç, nç, necə də asan cümlədir.” “Buna bax, qohumuna necə sadə cümlə verir.” “Elə bil, biraz çətin oldu axı.” Xatirə müəllimə bunları eşitsə də heç nə demədi. Əli isə maraq və diqqətlə Ayana baxırdı. Ayan təhlili bitirib dayandı. Xatirə müəllimə gözlənilmədən Əliyə baxdı.
-Əli, səhvi var?
Əli bu ani müraciətdən