soruşdu:
-İsmayıl kimdir? Bu sinifdə İsmayıl da var?
-Təzə gəlib, müəllim.
- Kimdir, dursun görüm.
İsmayıl ayağa qalxdı:
-Sənsən İsmayıl?
-Bəli, mənəm.
-A bala, nə olub gələn kimi dava salmısan?
-Yox, müəllim dalaşmamışıq. Zarafatla oldu.
-Hələ zarafatla olub üz-gözünüz nə gündədir? Əslindən dalaşsanız öldürərsiniz ki, bir-birinizi. Hə?- bir xeyli İsmayılı süzən Sakit müəllim sonra-Yaxşı əyləş.-dedi.

Tənəffüsdə Ayan pəncərədən çölə baxırdı. Fikirli idi. Əli bütün cəsarətini toplayıb ona yaxınlaşdı:
-Ayan, nə olub? Fikirlisən?
Ayan diksindi:
-Hə?! Heç nə Əli. Elə-belə.
-Yəni şəxsidirsə, eybi yox. Demə.
-Elə də şəxsi sayılmaz. Şəhərdəki evimiz tikilib qurtarıb. Evdəkilər də deyir, köçək. Amma mən istəmirəm. Deyirəm bir ilim qalıb heç olmasa 11-i qurtarardım. Başqa məktəbdə oxumaq istəmirəm.
Əlinin kefi pozuldu:
-Köçəcəksiniz?
-Deyəsən.
-Yaxşı da. Zarafat eləyirsən? Yox ee nəsə bir çarəsi olmalıdır bunun.- Əli özü-özünə danışmağa başladı.
-Atamla danışsam bəlkə o məni başa düşər.
-Doğrudan? Danış da...
-Burada yoxdur. Rayondadır.
Elə bu vaxt qapıdan Xatirə müəllimə Ayanı yanına çağırdı.
-Buyurun, Xatirə müəllimə.
-Muştuluğuma nə verirsən?
-Nə muştuluq?
-Dilşad xala zəng eləmişdi. Deyir ki, atan qayıdıb rayondan.
-Nə yaxşı, şad xəbər olasan. Nə istəyirsən muştuluğuna?
-Heç nə. Sən sevindin, bu mənə bəsdir. Görürəm bir aydır necə kefsizsən. Mən də dözə bilmədim. Dedim sevindirim səni. Bu gün atanla mütləq danış.
-Aha, mütləq! Çox sağol.-sonra biraz ciddiləşdi.-Çox sağolun, Xatirə müəllimə.
-Yaxşı, mən gedim. Dərsim var.
Ayan sevincək halda Asyayla Sevincin yanına qaçdı.
-Qızlar, muştuluğumu verin!
-Nə olub, dərs yoxdur?
-Yox, başqa şey olub.
-A şto sluçila Ayan?
-Atam rayondan qayıdıb.
-Hə nə olsun?-Sevinc biganəliklə dedi.
-Sevinc qayıdıb da. Bəs köçməyək deyə onunla danışmayacaqdım?
-Aaaa? Doğrudan ee. Səncanı bağışla, yadımdan çıxmışdı.
-Təbriklər doroqoya! Super!
Leyla içəri girərək yüksək səslə:
-Uşaqlar gözünüz aydın.